We worden beïnvloed door ons karakter en door de omgeving waarin we terecht komen. De baarmoeder is onze allereerste omgeving vanaf de conceptie.

Vroegkinderlijk trauma en de gevolgen daarvan worden onderschat. Aan de ene kant is er niet de aandacht voor. Daarnaast richt de aandacht zich al snel op de symptomen waardoor medicalisering dreigt.

In Amerika is tussen 1995 en 1998 een grootschalig onderzoek gedaan onder ca. 17.500 volwassenen uit de middenklasse. Er werd onderzocht of in de jeugd sprake was van traumatische ervaringen:

  • Psychische geweld
  • Fysiek geweld
  • Seksueel geweld, misbruik
  • Emotionele verwaarlozing
  • Fysieke verwaarlozing
  • Getuige zijn van geweld naar moeder
  • Verslaafdheid binnen het gezin
  • Psychische ziekte binnen het gezin
  • Relatiebreuk ouders
  • Gezinslid veroordeelt

Dit onderzoek heeft de naam ACE (adverse childhood experiences) gekregen. Hoe ingrijpende jeugdervaringen op latere leeftijd leiden tot gezondheidsproblemen. De resultaten van dit onderzoek lieten zien dat maar liefst 1 op de 3 mensen iets hadden meegemaakt uit bovenstaande lijst. Dus 1 op de 3 mensen is getraumatiseerd.

Uit genoemd onderzoek is gebleken dat vele geestelijke en lichamelijke klachten op latere leeftijd  kunnen worden veroorzaakt door vroegkinderlijk trauma.

Prenataal

In mijn werk kom ik met regelmaat tegen dat er blokkades zijn ontstaan in deze periode. Immers je bent nog zo kwetsbaar. Volkomen afhankelijk in hoe je moeder leeft en met je omgaat.

Wanneer je moeder stress ervaart tijdens haar zwangerschap dan ervaar jij dit ook. Je bent immers verbonden met haar via de navelstreng. Stresshormonen zoals cortisol en adrenaline bereiken je via deze weg. Maar ook toxische stoffen, door alcohol gebruik, roken of drugs, bereiken jou via deze weg

Daarnaast en niet minder belangrijk is er de liefde. Wanneer je moeder onvoldoende liefde voor haar zelf voelt dan kan ze dit ook niet uitdragen naar jou. Bevindt ze zich in een omgeving wat niet veilig voor haar is dan krijg jij dit ook mee.

Bij de echo van een foetus van 16 weken wordt duidelijk dat er nog geen denkbrein (cortex) is. Wel echter zijn twee andere hersenonderdelen al aanwezig. Namelijk het gevoelscentrum (lymbisch systeem) en het reptielenbrein (aansturing lichaamsfuncties).

Deze twee hersenonderdelen zijn erg bepalend of jij je veilig voelt, angstig bent, wel of niet gestrest en op je gemak voelt. De basis in hoe jij later bent als mens wordt dus mede al gelegd in de prenatale periode.

over wij

Wil je direct contact met ons?

Vul dan hieronder je telefoonnummer in en je wordt zo snel mogelijk teruggebeld

Of neem contact met ons op

locatie Appingedam: 0596 – 68 10 52
locatie Winschoten: 0597 – 72 68 06

Vroegkinderlijk trauma:

  • veel stress van moeder tijdens de zwangerschap
  • ongewenst zijn
  • bevruchting heeft plaatsgevonden onder invloed van
  • geboorte verliep complex
  • onveilige situatie thuis
  • emotionele verwaarlozing
  • onveilige hechtinghechting ouder kind
  • opgegroeid bij niet biologische ouder(s)
  • overlijden ouder(s)
  • scheiding ouders
  • fysiek of seksueel overschrijdend gedrag ouder(s), broer of zus
  • middelen gebruik in het gezin
  • psychische aandoening binnen gezin

Vroegkinderlijk trauma zorgt op latere leeftijd vaak voor angstklachten. Niet alleen angstklachten overigens. Ook kunnen gevoelens als somberheid gaan optreden. Daarnaast vaak lichamelijke klachten, zoals allergieën, darmklachten, hartklachten, kanker, reumatische aandoeningen etc.

Zeer jonge herinneringen

Uit onderzoek is gebleken dat sommige jonge kinderen tussen 4 en 10 jaar nog toegang hebben tot de prenatale periode.

“Mama wou mij niet” of “Hij stompte mij in mama’s buik”.

Dit zijn geen mentale herinneringen. Doch impliciete herinneringen, sensaties en lichamelijke gevoelens in het lijf. Het is een ander soort van ‘weten ‘.

Kinderen die op jonge leeftijd concentratieproblemen, stress, angst of onrust ervaren die hadden in de baarmoeder al de nodige stress ervaren.

Met regelmaat kom ik in mijn werk (meindert) tegen dat vele klachten tot die periode zijn te herleiden.

In het werken met de opstellingsmethode (Identiteits gerichte psychotrauma therapie kunnen we deze kennis weer toegankelijk maken.

Hoe je vroegkinderlijk trauma herkent

Trauma is overleven. Je kunt ook niet anders. De pijn die je ervaart wordt verdrongen. Er ontstaat zoals ze dat noemen een split in je bewustzijn. Het wordt ook wel fragmentatie genoemd. De pijn wordt ingekapseld. Een poortwachter houdt de wacht.

Om te overleven ga jij pleasen. Je trekt je terug of komt in verzet. Je gaat dus ervaren in hoe je het beste kunt overleven.  Omdat je al vroeg in je leven hebt moeten overleven doe je dat nu nog. Dat is de erfenis van het trauma.

Signalen die duiden op sterke overlevingsmechanismen:

Lichamelijk:

  • Gewrichtspijn
  • Hoofdpijn
  • Ernstige vermoeidheidsklachten
  • Nek- en schouderklachten
  • Maag- en Darmklachten
  • Rugpijn
  • Onverklaarbare lichamelijke klachten
  • Onrustig slapen (terugkerende dromen)

Geestelijk

  • Stemmingswisselingen
  • Concentratie problemen
  • Hard voor jezelf. Nooit ziek.
  • Hoge eisen stellen aan jezelf
  • Moeite met intimiteit en/of seksualiteit
  • Grote behoefte aan erkenning en waardering
  • Je snel in de steek gelaten voelen
  • Erg alert zijn en schrikkerig
  • Je voortdurend aanpassen
  • Controle willen hebben
  • Wie je bent en wat je wilt? Je weet het niet
  • Vermijden van ruzies en conflicten
  • Voortdurende relationele problemen en aansturen daarop
  • Kiezen of een besluit nemen is lastig
  • Het lijkt soms alsof je er even niet bent (uit je lichaam gaan)

Traumasporen en klachten

Vroegkinderlijk trauma laat zijn sporen na. Traumasporen zoals Prof. Dr. Bessel van der Kolk dit in zijn gelijknamig boek heeft verwoord. Wanneer je op jonge leeftijd te maken hebt gehad met trauma dan overleef je nog steeds. Echter je bent je ervan niet bewust.

Dat komt omdat jouw identiteit is gevormd vanuit overleving. Je weet niet anders. Zo ben je nu eenmaal. Wat je wel ervaart dat zijn de klachten. Geestelijk en lichamelijk.

Vaak dan wendt jij je tot een arts. Immers je voelt van alles. Daarop volgt vaak een periode van onderzoek. Al of niet ondersteunt door medicijnen. Dan kunnen lichamelijke oorzaken worden geduid. Echter wat is de oorzaak?

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat vroegkinderlijk trauma daartoe een oorzaak kan zijn.

Behandeling

Identiteitsgerichte psychotrauma therapie is een krachtige werkvorm om te duiden wat er aan de hand is. Het biedt aan de ene kant inzicht en aan de andere kant kan er spontaan uitdoving ontstaan van je klacht.

Daarnaast kunnen EMDR en lichaamgerichte psychotherapie worden ingezet.