De gevolgen van vroegkinderlijke traumatisering worden nog immer onderschat.

Psychische, maar ook lichamelijke klachten, zijn vaak het gevolg van vroegkinderlijke traumatisering. Ingrijpende jeugdervaringen in de periode dat je als kind nog erg kwetsbaar en afhankelijk was. Wij bieden daartoe gerichte behandeling.

De omgeving waarin je terecht komt bepaalt mede wie je bent

De baarmoeder is jouw allereerste omgeving vanaf de conceptie.

De meest belangrijkste vraag die jij jezelf kunt stellen is: wie ben ik!  Mensen die ingrijpende jeugdervaringen hebben meegemaakt die worstelen vrijwel allemaal met die vraag. Wie ze zijn en wat hun plek is binnen het familiesysteem. Want wie ben je, wanneer je bent opgegroeid in een omgeving, waarin er onvoldoende of geen liefde was. Je wellicht ongewenst was.

Waar er niet die emotionele afstemming was zodat jij je begrepen, vertrouwd en veilig voelde. Wellicht dat je het slachtoffer bent van fysiek of seksueel misbruik.

Want wie ben je wanneer je ouders al op jonge leeftijd uiteen zijn gegaan. Jij dit helemaal niet begreep en niets liever wilde dat ze bij elkaar waren. Dat je zo die aandacht hebt gemist die je destijds o zo nodig had.  Jij je wellicht helemaal niet begrepen voelde wanneer er een stiefmoeder of vader in je leven kwam. Waar ook kinderen waren en jij je plekje weer moest zien te vinden binnen dat familiesysteem.

Veel psychische, maar ook vele lichamelijke of onbegrepen lichamelijke klachten (SOLK), zijn daarvan een gevolg. Ingrijpende jeugdervaringen in de periode dat je als kind nog erg afhankelijk en daardoor kwetsbaar was.

De effecten hiervan worden nog immer onderschat. Vaak is het ook schrikken wanneer je deze woorden leest of hoort nietwaar. Immers het woord traumatisering associeer je vaak met heftige pijnlijke zaken. En, Ja, helaas komt dit voor. Maar vroegkinderlijke traumatisering kan zich veel subtieler ontwikkelen.

Het nest waarin jij je hebt ontwikkelt

Het zou zeldzaam zijn om iemand te vinden die ongedeerd, door emotionele wonden, door de kindertijd heeft gereisd. Het zal je misschien verbazen om te lezen dat veel van deze onbewuste wonden een schijnbaar onschadelijke oorsprong hebben. En misschien weet je niet eens dat je ze draagt.

Volgens de nieuwste inzichten is vroegkinderlijk trauma de oorzaak van vele chronische klachten! Wanneer deze ingrijpende jeugdervaringen niet worden geheeld, dan wordt het onbewust doorgegeven aan een volgende generatie! Vele ontsporingen binnen relaties en gedragsproblemen bij kinderen zijn daarvan het gevolg!

Ik dacht dat ik mijn jeugd achter me had gelaten,
maar zo werkt het niet helemaal

(bart chabot- intervieuw Libelle nr.23-2021)

Onvoorwaardelijke liefde

Ik ben van mening dat onvoorwaardelijke liefde het aller belangrijkste is voor de ontwikkeling en het welzijn van de mens.  Onvoorwaardelijke liefde waarin de afstemming van de ouder(s) geheel in het teken staat van een gezonde ontwikkeling. Het vormgeven aan een gezonde identiteit en autonomie.

Maar wat nu wanneer je ouder(s) dit niet konden bieden? Doordat ze zelf die liefde onvoldoende of niet hebben ervaren? Of dat ze zelf ingrijpende levensgebeurtenissen hebben ervaren en deze onvoldoende of niet hebben verwerkt. Dan verloopt die afstemming van de ouder(s) naar jou toe wezenlijk anders.

Doordat mijn moeder voor mij als kind destijds emotioneel gezien onbereikbaar was ging ik, Meindert, mij noodgedwongen afstemmen op mijn moeder.  Hoe ze was. Wat ze deed en hoe zij omging met haar emoties, gevoelens en stress. Zo raakte ik verstrikt in onder andere haar emoties, gevoelens en overlevingsstrategieën. Waardoor ik meer en meer moeite kreeg om mijn eigen gevoelens en emoties helder te kunnen ervaren. En het onderscheid te maken in dat wat van mij was en dat van mijn moeder.

Wanneer ouders geen gezonde afstemming kunnen bieden, dan ontwikkelen kinderen hun identiteit niet op een gezonde wijze. Wat in de praktijk betekent dat je op latere leeftijd bijvoorbeeld moeite hebt met het voelen en verwoorden van je eigen gevoelens en emoties.

Het kan verklaren waarom je direct hyper reageert. Of dat je zelfs helemaal niet in staat bent om te reageren. Daarnaast verklaart het waarom je wilt vechten, vluchten of  dat je bevriest tijdens stressvolle gebeurtenissen.

Ontzettend veel psychische, maar ook lichamelijke klachten, zijn een gevolg van het ontstaan van die kwetsuren in de meest kwetsbare levensfasen van je leven. Op deze pagina vindt je informatie over het ontstaan en de behandeling van vroegkinderlijk trauma.

Microtraumata

Deze microtrauma’s, ook wel vroegkinderlijke traumatisering genoemd, komen helaas vaak voor. Echter worden deze niet altijd even goed herkent en daardoor behandeld.  Deze microtrauma’s regisseren. onbewust,  je gedrag en hebben jouw identiteit mede gevormd. Door deze kwetsuren leef je vaak vanuit overlevingsstrategieën. Waardoor je niet echt leeft doch overleeft.

Gevolgen van deze microtraumata zijn o.a.:

    • intimiteit en hechtingsproblemen
    • afstemming van je behoeften
    • negatief zelfbeeld
    • anderen niet vertrouwen
    • problemen in het vormgeven van een gezonde autonomie
    • emotie regulatie problemen
    • problemen met stress regulatie
    • moeite met het aangeven van grenzen en het bewaken daarvan
    • daarnaast vaak een verscheidenheid aan lichamelijke klachten ( ontstekingen, darmklachten, hartklachten, rugklachten, blaasproblemen etc.)

Wetenschappelijk onderzoek. o.a. het ACE onderzoek,  maar ook (epi) genetisch onderzoek, heeft aangetoond dat vele gezondheidsklachten daarvan het gevolg zijn. Wat betekent dat jaren of vele jaren later er zich klachten ontwikkelen welke vaak niet worden begrepen. Ze worden niet begrepen omdat de oorzaak al heel vroeg in je leven is ontstaan.

Vroegkinderlijke traumatisering is dat je al vroeg in jouw leven verwijderd bent geraakt van jezelf.

‘Kind , wees welkom, wat heerlijk dat jij er bent en dat jij jij bent. Ik zal je koesteren, voeden en vasthouden’

(uit: terugkeer van een verloren kind – Aleid Schilder)

Een ideale aankomst in deze wereld zoals hierboven omschreven dat is niet voor een ieder weggelegd. Vaak komt dit omdat ouders in hun opvoeding zelf kwetsuren (microtraumata) en verkrampingen hebben opgelopen. Deze geven ze vaak onbewust, en daardoor transgenerationeel, weer door aan de eigen kinderen.

Daarnaast is het ontzettend moeilijk om liefde te geven aan de ander wanneer je dit niet (meer) in jezelf voelt!  Door je eigen kwetsuren is er vaak een eigen negatieve en veroordelende blik op je zelf nietwaar.

Onderschatting

Vroegkinderlijk trauma en de gevolgen daarvan worden in mijn ogen behoorlijk onderschat. Aan de ene kant is er niet of onvoldoende aandacht voor.  Waarmee ik bedoel dat de kennis van de hulpverlener daartoe niet altijd even toereikend is. Daarnaast richt de aandacht zich al snel op de symptomen waardoor medicalisering dreigt.

Onder vroegkinderlijk trauma versta ik de periode vanaf de conceptie t/m de geboorte. Dat is de prenatale periode. Daarnaast de perinatale en postnatale periode. Dat is de geboorte zelf en de periode t/m de zesde week na de geboorte. Vervolgens zijn er de levensfasen t/m het zevende jaar. De meest kritieke periode bedraagt ca. 3 maanden. Het boek ‘ de eerste honderd dagen ‘ van de kinderarts Tessa Hogenboom is daarin verhelderend. Zij is hoogleraar Vroege Ontwikkeling en Gezondheid aan de Universiteit van Amsterdam.

eenzaamheid door vroegkinderlijke traumatiseringDe invloed van trauma op het brein

Uit onderzoek van o.a. Prof. Dr. Bessel van der Kolk blijkt dat traumatische ervaringen, in de prenatale fase, al enorm van invloed zijn op de ontwikkeling van bepaalde delen in het brein. Daardoor ontstaan op latere leeftijd problemen met:

  • stress regulatie
  • emotie regulatie
  • concentratie
  • angstgevoelens
  • somberheid
  • paniek

Veiligheid

Jouw lichaam is voortdurend onbewust aan het screenen of het veilig is. Dat noemen we neuroceptie. Met name je autonoom zenuwstelsel is hierbij betrokken. Daarnaast de Nervus Vagus. Ook wel de zwervende zenuw genoemd. Deze kent een tweetal takken. Ten eerste de ventrale tak die vanuit je hart in verbinding staat met je gelaat en je oren. Dit gedeelte bepaalt of jij je kunt verbinden met de ander. Daarnaast is er de dorsale tak. Die vanuit de hersenstam door je lichaam ligt. Dit systeem is o.a. verbonden met energieregulatie en vooral ook je darmen.

Gedragskenmerken door onveiligheid

Het zijn deze systemen die jou een gevoel geven je veilig of juist onveiligheid. Wanneer er sprake is van vroegkinderlijk trauma dan zijn deze systemen erg gevoelig. Dat verklaart ook waarom:

  • je met je ogen voortdurend aan het speuren bent of het veilig is
  • de oren gevoelig zijn in het opvangen van mogelijke signalen van gevaar
  • je vaak een vlakke gezichtsuitdrukking hebt
  • jij je klein maakt of juist opblaast
  • de prosodie van je stem vlak en monotoon klinkt
  • je ademhaling al snel ontregeld raakt
  • de hartritmevariatie snel kan veranderen
  • je uit contact gaat (dissociatie)
  • je vaak kampt met weinig energie
  • er gevoeligheid is voor angst of depressieve klachten

Vroegkinderlijke traumatisering is:

  • veel stress van moeder tijdens de zwangerschap
  • ongewenst zijn
  • bevruchting heeft plaatsgevonden onder invloed van middelen
  • geboorte verliep complex
  • onveilige situatie thuis
  • emotionele verwaarlozing
  • onveilige hechting
  • opgegroeid bij niet biologische ouder(s)
  • overlijden ouder(s)
  • scheiding ouders
  • miskramen
  • overlijden van een kind binnen het gezin
  • fysiek of seksueel overschrijdend gedrag ouder(s), broer of zus
  • middelen gebruik in het gezin
  • opgegroeid bij ouder(s) die zijn getraumatiseerd.

Vroegkinderlijk trauma zorgt op latere leeftijd voor psychische klachten. Daarnaast zijn er vaak ook lichamelijke klachten. Bijvoorbeeld allergieën, darmklachten, hartklachten, kanker, reumatische aandoeningen etc.

De basisbehoeften

Als kind zijn er 5 biologische basisbehoeften. Deze zijn belangrijk voor je lichamelijk en emotioneel welzijn. Worden deze niet niet goed vervuld dan komt je zelfregulatie, zelfbesef en eigenwaarde in gevaar.

De basisbehoeften zijn:

  • verbinding – geen verbinding met je lichamelijk en emotionele zelf. Moeite met het aangaan van relaties
  • afstemming – niet goed weten wat je nodig hebt. Gevoel dat je iets niet verdient waardoor jouw behoeften niet worden vervuld
  • vertrouwen – het gevoel dat je op niemand kunt vertrouwen behalve op je zelf. Het gevoel altijd controle te moeten hebben
  • autonomie – het gevoel overbelast te zijn en onder druk te worden gezet. Moeite met het aangeven van grenzen en nee zeggen
  • liefde, intimiteit en seksualiteit – moeite met de integratie van hart en seksualiteit. Eigenwaarde is veelal gebaseerd op uiterlijk en prestatie

Onvolwassen emotionele ouders

Wanneer ouders emotioneel gezien niet beschikbaar zijn dan zorgt dit veelal voor leegte en eenzaamheid in je. Er ontstaat daardoor niet het gevoel dat je gezien wordt. Een gevolg daarvan is dat jij je veelal alleen en eenzaam voelt.

Er is je iets ontnomen. En dat is een gezonde juiste afstemming tussen jou en je ouder(s). In de praktijk betekent dit dat in een huidige relatie je bijvoorbeeld moeite hebt met:

  • het uiten van je gevoelens
  • aangeven wat je nodig hebt
  • moeite het vormgeven van je behoeften en verlangens
  • de ander komt altijd op de ‘eerste’  plaats
  • gebrek aan zelfvertrouwen

Meer informatie vindt je op de pagina emotionele verwaarlozing is vroegkinderlijk trauma

De prenatale periode

gezonde symbiose ter voorkoming vroegkinderlijke traumatiseringEen zeer belangrijke, maar ook onderschatte, levensfase is deze. De periode vanaf de conceptie tot de geboorte. In mijn werk kom ik met regelmaat tegen dat er blokkades zijn ontstaan in deze periode. Immers je bent nog zo kwetsbaar. Volkomen afhankelijk in hoe je moeder leeft en daardoor voor jou zorgt!

Dat verloopt niet altijd even goed wanneer er relatieproblemen zijn. Of dat de moeder middelen gebruikt of veel stress ervaart. Bijvoorbeeld in de afweging wel/geen abortus.

Tessa Hogenboom, hoogleraar vroege ontwikkeling, stelt dat de eerste duizend dagen ontzettend belangrijk zijn.

In de eerste drie maanden van de zwangerschap worden alle organen gevormd. Het hart is bijvoorbeeld na acht weken compleet aangelegd. Dan komen er nagenoeg geen hartspiercellen meer bij.”

In de volgende drie maanden groeien de organen hard. De filtereenheden van de nieren worden bijvoorbeeld in deze periode aangelegd. Mensen die in dit trimester ondervoed zijn geweest, krijgen later vaak long- of nieraandoeningen.

In het derde trimester rijpen veel organen nog verder, zoals de alvleesklier – die de suikerhuishouding regelt –, de longen en de hersenen. Baby’s die te vroeg geboren worden spenderen die periode in de couveuse. Zij lopen risico op long- en darmproblemen. Deze baby’s hebben al vroeg veel stress: ze hebben pijn, ze worden geopereerd of beademd. Onderzoek wijst uit dat dit de hersenontwikkeling vertraagt, of zelfs hersenschade oplevert: 30 tot 50 procent van deze kinderen heeft later een ontwikkelingsstoornis zoals ADHD of autisme, of leer- en gedragsproblemen.

(bron: NRC 20/08/2021): de eerste duizend dagen beïnvloedden het gehele leven)

Vroegkinderlijk trauma in de mentale ontwikkeling van het kind

Kinderen die op zeer jonge leeftijd zijn getraumatiseerd ervaren daardoor vaak verschillende klachten. Dit komt o.a. doordat het brein, veelal de rechter zijde, schade heeft opgelopen. Daardoor verloopt de regulatie in het brein beduidend anders dan bij kinderen waar geen traumatisering heeft plaatsgevonden.  Daardoor ontstaan in de ontwikkeling van het kind vaak onderstaande mentale klachten:

    • zich angstig voelen
    • moeite om zich te verbinden met de ander
    • leerproblemen
    • hyperactiviteit
    • concentratieproblemen
    • moeite om zichzelf te kunnen reguleren (direct overspoeld en de weg kwijt zijn)
    • moeite met het sociaal functioneren

Die klachten werken door in je gedrag. Helaas wordt je dan niet altijd goed begrepen. Beter gezegd mist er de juiste afstemming. Dat is thuis het geval maar ook op school. Waardoor de bestaande klachten kunnen worden versterkt. Wat weer doorwerkt in je gedrag. Het gevolg kan zijn dat je dan wordt doorverwezen naar een orthopedagoog of een gezondheidsspecialist waardoor behandeling zich richt op de symptomen.

Echter is de oorzaak compleet ergens anders is ontstaan. We zien dit zo vaak voorbijkomen. Dat jonge kinderen begrijpelijk gedrag vertonen waardoor ze alleen maar zeggen: zie toch eens wat er met mij aan de hand is. Luister naar wat mij is overkomen.

Onvoldoende liefde

Daarnaast en niet minder belangrijk is er de liefde. Wanneer je moeder onvoldoende liefde voor haar zelf voelt dan kan ze dit ook niet uitdragen naar jou. Vaak komt dit doordat ze zelf getraumatiseerd is of dat ze bijvoorbeeld depressief is (post natale depressie). Bevindt ze zich in een omgeving wat niet veilig voor haar is dan voel jij dit ook.

Bij de echo van een foetus van 16 weken wordt duidelijk dat er nog geen denkbrein (cortex) is. Wel echter zijn twee andere hersenonderdelen al aanwezig. Namelijk het gevoelscentrum (lymbisch systeem) en het reptielenbrein (aansturing lichaamsfuncties). Dit is ook een reden waarom vroegkinderlijk trauma lichamelijk dient te worden behandeld. Er waren nog geen woorden!

Deze twee hersenonderdelen bepalen of jij je:

        • veilig voelt
        • op je gemak voelt.

Een gezonde basis voor stressregulatie (neuroceptie) ontstaat dus al in de prenatale periode. Een baby ‘leest’ als het ware zijn moeder. Het ziet de gelaatsuitdrukkingen en hoort haar stem. Wanneer de baby daarop geen reactie krijgt dan trekt het zich terug. Het voelt dat er iets mis haar of hem is. Wat leidt tot het gevoel van:

      • ik deug niet
      • er is iets mis met mij

Carl Gustav Jung heeft dit een ‘zielvretende energie’ genoemd. Waardoor je niet meer echt in je lijf leeft. Je bent het contact met je ware zelf kwijt geraakt. Op latere leeftijd identificeer jij je met overlevingspatronen. Je bent dan niet meer in het NU. Er is sprake van een toxische schaamte.

Symbiose trauma

Gezonde symbiose

Een gezonde symbiose is dat je moeder zich helemaal op je kan en weet af te stemmen. Ze is er voor je en biedt je liefde. Er is emotionele en zorgvuldige betrokkenheid. Je mag zijn wie je bent. Daardoor kun jij als kind je veilig hechten.

Ongezonde symbiose

Kan ze jou dit niet bieden. Dan ontstaat er een ongezonde symbiose. Dat wil zeggen: onvoldoende afstemming van je moeder naar jou als kind. Dit komt omdat zij emotioneel gezien de verbinding niet aan kan door haar eigen opgelopen wonden. Dan rest je als kind:

  • aanpassing
  • zelf opgave

Echter kan de reactie van de moeder ook leiden tot dominantie. Ze gaat je daardoor overheersen of onderdrukken. Daardoor krijg je niet de ruimte als kind om je te ontwikkelen. Er is sprake van een zekere mate van verstikking. De onderliggende reden daartoe is vaak, dat jij haar emotionele kinderlijke behoeften dient te voorzien. Je dient er voor haar te zijn. Je bent mijn meisje of jongetje! Ik heb je nodig.

Ongewenst, dreiging en haat

Was je als kind ongewenst dan trek jij je terug. Overleven dient zich dan aan. Daardoor worden overlevingsdelen ontwikkelt.

Been je als kind opgegroeid in een omgeving waarin voortdurend dreiging was van lichamelijke of emotionele mishandeling? Dan kun je niet vluchten en ook niet terugvechten.  De enige optie is dan overleven. Daardoor ontstaan wederom overlevingsdelen. Daaronder bevindt zich vaak een onderdrukking van gevoelens zoals woede of boosheid. Rugklachten op latere leeftijd zijn daarvan vaak een gevolg.

Kinderen die worden gehaat leren zichzelf te haten. Ben je als kind het slachtoffer van  mishandeling? Dan sta je voor de opgave om dit te doorstaan en de eigen woede te beheersen. Lees in dit verband onderdrukking. Vaak ontstaan daardoor problemen met depressiviteit of chronische vermoeidheid.

Verwaarlozing

Ben je als kind emotioneel verwaarloosd? Daardoor ontstaat afwezigheid van basis behoeften, zoals:

  • onvoldoende intimiteit
  • afstemming
  • voeding
  • gehechtheid
  • aanraking wordt dan ervaren als een diepgaande doch ondefinieerbare dreiging.

Op latere leeftijd ervaar je daardoor vaak problemen met een gezonde autonomie. Je cijfert jezelf weg in relaties en gaat je aanpassen. Vaak is dan de ander een surrogaat ouder voor je. Hij of zij dient je emotionele kinderlijke behoeftes te voorzien. Echter dit heeft niets te maken met autonomie.

Vaak ook zijn er problemen in het vormgeven van de intimiteit. Daarnaast om je gevoelens en behoeften te uiten. En om gezonde heldere grenzen aan te kunnen geven.

personapraktijk.nl/microtraumata door vroegkinderlijktrauma/angstig jong kind

Vroegkinderlijk trauma in de ontwikkeling van het kind

Kinderen die op zeer jonge leeftijd zijn getraumatiseerd ervaren verschillende klachten. Dit komt o.a. doordat het brein, veelal de rechter zijde, schade heeft opgelopen. Daardoor verloopt de regulatie in het brein beduidend anders dan bij kinderen waar geen traumatisering heeft plaatsgevonden.  Daardoor ontstaan in de ontwikkeling van het kind vaak onderstaande klachten:

  • zich angstig voelen
  • moeite om zich te verbinden met de ander (terugtrekken/isolement)
  • leerproblemen
  • hyperactiviteit
  • concentratieproblemen
  • moeite om zichzelf te kunnen reguleren (direct overspoeld en de weg kwijt zijn)
  • moeite met het sociaal functioneren
  • eczeem
  • klachten in de darmen
  • gevoelig zijn voor verkoudheid/griep/infecties
  • ontstekingen in het lichaam

Die klachten werken door in je gedrag. Helaas wordt je dan niet altijd goed begrepen. Beter gezegd mist er de juiste afstemming. Dat is thuis het geval maar ook op school. Waardoor de bestaande klachten kunnen worden versterkt. Wat weer doorwerkt in je gedrag. Het gevolg kan zijn dat je dan wordt doorverwezen naar een orthopedagoog, waardoor behandeling zich gaat richten op de symptomen.

En dat is het gedrag. Terwijl de oorzaak compleet ergens anders is ontstaan. We zien dit zo vaak voorbijkomen. Dat jonge kinderen begrijpelijk gedrag vertonen waardoor ze alleen maar zeggen: zie toch eens wat er met mij aan de hand is. Luister naar wat mij is overkomen. Echter veelal richt zich de aandacht op het gedrag en wordt medicatie ingezet.

De gevolgen van vroegkinderlijke traumatisering op volwassen leeftijd

Trauma is overleven. Je kon ook niet anders. De pijn die je hebt ervaren is verdrongen. Daardoor ontstaat er een fragmentatie in het zelf.  De pijn wordt ingekapseld. Een overlevingsdeel houdt de wacht.

Om te overleven ga jij pleasen. Of je trekt je terug of komt in verzet. Er is dus een voortdurend ervaren in hoe je het beste kunt overleven. Daardoor heb je strategieën ontwikkelt die jou onbewust aansturen. En die pas je nog immer onbewust toe wanneer je wordt getriggerd. Dat is de erfenis van het trauma.

Hoe het brein en lichaam jou laten voelen dat er sprake is van chronische stress

Lichamelijke klachten

  • Diabetes 2
  • Gewrichtspijn
  • Hoofdpijn
  • Hypertensie
  • Ernstige vermoeidheidsklachten
  • Nek- en schouderklachten
  • Maag- en Darmklachten
  • Ongezond ademen
  • Rugpijn
  • Onverklaarbare lichamelijke klachten
  • Onrustig slapen (terugkerende dromen)

Psychische klachten

  • Stemmingswisselingen
  • Concentratie problemen
  • Hard voor jezelf. Nooit ziek.
  • Hoge eisen stellen aan jezelf
  • Moeite met intimiteit en/of seksualiteit
  • Grote behoefte aan erkenning en waardering
  • Je snel in de steek gelaten voelen
  • Erg alert zijn en schrikkerig
  • Je voortdurend aanpassen
  • je eigen gevoelens en behoeften niet uiten
  • moeite met mentaliseren
  • Controle willen hebben
  • Wie je bent en wat je wilt? Je weet het niet
  • Vermijden van ruzies en conflicten
  • Voortdurende relationele problemen en aansturen daarop
  • Kiezen of een besluit nemen is lastig
  • Het voelt alsof je uit je lichaam bent
  • Grenzen stellen is lastig
  • Contact met lichaam is vaak minimaal

Herstel van vroegkinderlijke traumatisering

De behandeling voor vroegkinderlijk trauma is maatwerk. Immers geen mens is gelijk. Vertrouwen en veiligheid zijn hierin ontzettend belangrijk. De behandeling die wij toepassen is een combinatie van diverse vormen van lichaamsgerichte therapie. Daarnaast EMDR therapie en psycho educatie.

Psycho educatie is een eerste stap. Zodat je begrijpt wat er in je brein en lichaam is gebeurt. Daarnaast hoe je door inzet van zelfregulatie kunt zorgen voor meer rust. Je leert de samenhang tussen je brein en lichaam te begrijpen. Hoe verschillende compartimenten in je brein jouw lichaam aansturen. Maar ook hoe het lichaam je brein aanstuurt.

Lichaamsgerichte therapie is een absolute must omdat het lichaam voelt en waarin de wonden tot uitdrukking komen. Met name het buikgebied, het hart- en het borstsegment zijn daarin vaak (erg) gevoelig. Dus dien jij je lichaam te begrijpen. Er op een meer gezonde wijze contact mee te maken waardoor je kunt helen wat om aandacht vraagt.

Dat zijn met name vroegkinderlijke delen. Ontstaan toen je nog kwetsbaar was en die je onbewust aansturen. Door de delen te begrijpen, ze te ontmoeten en te helen ga je meer en meer rust ervaren in je brein en lichaam.

Tot slot is er het NU. Hoe je in het NU om kunt gaan met jezelf. Zonder dat je in overlevingsstrategieën terecht komt. Daarvoor is het noodzakelijk dat je oude gemaakt verbindingen op gaat ruimen en nieuwe gezonde verbindingen gaat maken. Dit noemen we neuroplasticiteit.

Werkvormen

Werkvormen:

EMDR therapie

Focusssen

Identiteitsgerichte psycho (trauma) therapie

IFS (internal family systems)

Lichaamsgerichte therapie

Psycho educatie

Sensitieve mindfulness

Sensorimotorische psychotherapie

Het ACE onderzoek

Alle ingrijpende jeugdervaringen – van verlies en scheiding tot misbruik en verwaarlozing – kunnen een blijvend effect hebben op de gezondheid. Deze ervaringen kunnen veranderingen veroorzaken in ons biologische systeem, onze reactie op stress en onze vatbaarheid voor ziekte. En dat is niet iets wat alleen in oorlogsgebieden of extreme armoede gebeurt. Twee op de drie mensen hebben minstens één zo’n ervaring opgedaan.

In Amerika is tussen 1995 en 1998 een grootschalig onderzoek gedaan onder ca. 17.500 volwassenen uit de middenklasse. Er werd onderzocht of in de jeugd sprake was van traumatische ervaringen:

  • Psychische geweld
  • Fysiek geweld
  • Seksueel geweld, misbruik
  • Emotionele verwaarlozing
  • Fysieke verwaarlozing
  • Getuige zijn van geweld naar moeder
  • Verslaafdheid binnen het gezin
  • Psychische ziekte binnen het gezin
  • Relatiebreuk ouders
  • Gezinslid veroordeelt

Dit onderzoek heeft de naam ACE (adverse childhood experiences) gekregen. Hoe ingrijpende jeugdervaringen op latere leeftijd leiden tot gezondheidsproblemen. De resultaten van dit onderzoek lieten zien dat maar liefst 1 op de 3 mensen iets hadden meegemaakt uit bovenstaande lijst. Dus 1 op de 3 mensen is getraumatiseerd.

Uit genoemd onderzoek is gebleken dat vele geestelijke en lichamelijke klachten op latere leeftijd  kunnen worden veroorzaakt door vroegkinderlijk trauma. Thans staan de resultaten van dit onderzoek weer volop in de belangstelling. Bij uitgeverij Mens is een vertaling ontvangen van het boek Dr. Nadine Burke, ingrijpende jeugdervaringen en gezondheidsproblemen.

Recentelijk, in de zomer van 2019, zijn de onderzoeksresultaten bekend gemaakt naar aanleiding van kritiek op de jeugdzorg. Er zijn in ons land vele kinderen destijds getraumatiseerd. Deze jonge kinderen, die inmiddels wellicht zelf ouder zijn, hebben deze traumata onbewust weer doorgegeven aan hun kinderen.