De omgeving waarin je terecht komt bepaalt mede wie je bent

De baarmoeder is jouw allereerste omgeving vanaf de conceptie.

Veel psychische maar ook lichamelijke of onbegrepen lichamelijke klachten zijn het gevolg van vroegkinderlijk trauma. Wanneer tijdens de zwangerschap sprake is van bijvoorbeeld partner-relatieproblemen, depressie en veel angst voor miskramen of de aankomende bevalling, kan dit bijdragen aan een angststoornis op latere leeftijd. Maar ook terugtrekgedrag, een gegeneraliseerde angststoornis, verlatingsangst en/of geremdheid voor nieuwigheden.

Die angsten zijn mij Meindert niet vreemd. Al vroeg in mijn leven brachten veranderingen mij van mijn stuk. Ik kampte met regelmaat met paniekaanvallen, Daarnaast de angst voor afwijzing en een behoefte om te versmelten met de mensen om mij heen

De effecten van vroegkinderlijk trauma worden nog immer onvoldoende onderschat. Vaak is het ook schrikken wanneer je deze woorden leest of hoort nietwaar. Immers het woord trauma associeer je vaak met heftige pijnlijke zaken. En, Ja, helaas komt dit voor. Maar vroegkinderlijke traumatisering kan zich veel subtieler ontwikkelen.

Het nest waar jij je hebt ontwikkelt

Het zou zeldzaam zijn om iemand te vinden die ongedeerd, door emotionele wonden, door de kindertijd heeft gereisd. Het zal je misschien verbazen om te lezen dat veel van deze onbewuste wonden een schijnbaar onschadelijke oorsprong hebben. En misschien weet je niet eens dat je ze draagt.

Volgens de nieuwste inzichten is vroegkinderlijk trauma de oorzaak van vele chronische klachten! Wanneer vroegkinderlijk trauma niet wordt geheeld, dan wordt het onbewust doorgegeven aan een nieuwe generatie! Vele ontsporingen binnen relaties en gedragsproblemen bij kinderen zijn daarvan het gevolg!

Ik dacht dat ik mijn jeugd achter me had gelaten,
maar zo werkt het niet helemaal

(bart chabot- intervieuw Libelle nr.23-2021)

Het prille begin

In de tijd dat je nog als jonge baby in ontwikkeling was voelde jij je wellicht al bedreigd in je voortbestaan. Dit kan al bij de conceptie of op enig moment in de utero zijn gebeurd. Maar in de ontwikkeling van jou als kind heb jij je wellicht al helemaal afgestemd op je moeder. Hoe ze was. Wat ze deed en hoe zij omging met haar emoties, gevoelens en stress. Voor een groot gedeelte heeft dit juist gezorgd voor de ontwikkeling, lees afstemming, van jouw zenuwstelsel.

Dit kan verklaren waarom je moeite hebt met je eigen gevoelens en emoties. Waarom je direct hyper reageert. Of zelf helemaal niet in staat bent om te reageren. Wat maakt dat je vecht, vlucht of bevriest tijdens stressvolle gebeurtenissen.  Hoe of het komt dat je moeite hebt met intimiteit of seksualiteit. Ontzettend veel psychische, maar ook lichamelijke klachten, zijn een gevolg van het ontstaan van die kwetsuren in de meest kwetsbare levensfasen van je leven.

Op deze pagina vindt je informatie over het ontstaan en de behandeling van vroegkinderlijk trauma. Hoe je het herkent in jouw leven en de impact ervan op je brein en lichaam dat kun je op deze pagina lezen.

Microtraumata

Deze microtrauma’s, ook wel vroegkinderlijke traumatisering genoemd, komen helaas vaak voor. Echter worden deze niet altijd even goed herkent en daardoor behandeld.  Deze microtrauma’s regisseren. onbewust,  je gedrag en hebben jouw identiteit mede gevormd. Door deze kwetsuren leef je vaak vanuit overlevingsstrategieën. Waardoor je niet echt leeft doch overleeft.

Gevolgen van deze microtraumata zijn o.a.:

    • intimiteit en hechtingsproblemen
    • afstemming van je behoeften
    • negatief zelfbeeld
    • anderen niet vertrouwen
    • problemen in het vormgeven van een gezonde autonomie
    • emotie regulatie problemen
    • problemen met stress regulatie
    • daarnaast vaak een verscheidenheid aan lichamelijke klachten ( ontstekingen, darmklachten, hartklachten, rugklachten, blaasproblemen etc.)

Wetenschappelijk onderzoek. o.a. het ACE onderzoek,  maar ook (epi) genetisch onderzoek, heeft aangetoond dat vele gezondheidsklachten daarvan het gevolg zijn. Wat betekent dat jaren of vele jaren later er zich klachten ontwikkelen welke vaak niet worden begrepen. Ze worden niet begrepen omdat de oorzaak al heel vroeg in je leven is ontstaan.

Vroegkinderlijke traumatisering is dat je al vroeg in jouw leven verwijderd bent geraakt van jezelf.

‘Kind , wees welkom, wat heerlijk dat jij er bent en dat jij jij bent. Ik zal je koesteren, voeden en vasthouden’

(uit: terugkeer van een verloren kind – Aleid Schilder)

Een ideale aankomst in deze wereld zoals hierboven omschreven dat is niet voor een ieder weggelegd. Vaak komt dit omdat ouders in hun opvoeding zelf kwetsuren (microtraumata) en verkrampingen hebben opgelopen. Deze geven ze vaak onbewust, en daardoor transgenerationeel, weer door aan de eigen kinderen.

Daarnaast is het ontzettend moeilijk om liefde te geven aan de ander wanneer je dit niet (meer) in jezelf voelt!  Door je eigen kwetsuren is er vaak een eigen negatieve en veroordelende blik op je zelf nietwaar.

Onderschatting

Vroegkinderlijk trauma en de gevolgen daarvan worden in mijn ogen behoorlijk onderschat. Aan de ene kant is er niet of onvoldoende aandacht voor.  Waarmee ik bedoel dat de kennis van de hulpverlener daartoe niet altijd even toereikend is. Daarnaast richt de aandacht zich al snel op de symptomen waardoor medicalisering dreigt.

Onder vroegkinderlijk trauma versta ik de periode vanaf de conceptie t/m de geboorte. Dat is de prenatale periode. Daarnaast de perinatale en postnatale periode. Dat is de geboorte zelf en de periode t/m de zesde week na de geboorte. Vervolgens zijn er de levensfasen t/m het zevende jaar. De meest kritieke periode bedraagt ca. 3 maanden. Het boek ‘ de eerste honderd dagen ‘ van de kinderarts Tessa Hogenboom is daarin verhelderend. Zij is hoogleraar Vroege Ontwikkeling en Gezondheid aan de Universiteit van Amsterdam.

eenzaamheid door vroegkinderlijke traumatiseringDe invloed van trauma op het brein

Uit onderzoek van o.a. Prof. Dr. Bessel van der Kolk blijkt dat traumatische ervaringen, in de prenatale fase, al enorm van invloed zijn op de ontwikkeling van bepaalde delen in het brein. Daardoor ontstaan op latere leeftijd problemen met:

  • stress regulatie
  • emotie regulatie
  • concentratie
  • angstgevoelens
  • somberheid
  • paniek

Veiligheid

Jouw lichaam is voortdurend onbewust aan het screenen of het veilig is. Dat noemen we neuroceptie. Met name je autonoom zenuwstelsel is hierbij betrokken. Daarnaast de Nervus Vagus. Ook wel de zwervende zenuw genoemd. Deze kent een tweetal takken. Ten eerste de ventrale tak die vanuit je hart in verbinding staat met je gelaat en je oren. Dit gedeelte bepaalt of jij je kunt verbinden met de ander. Daarnaast is er de dorsale tak. Die vanuit de hersenstam door je lichaam ligt. Dit systeem is o.a. verbonden met energieregulatie en vooral ook je darmen.

Gedragskenmerken door onveiligheid

Het zijn deze systemen die jou een gevoel geven je veilig of juist onveiligheid. Wanneer er sprake is van vroegkinderlijk trauma dan zijn deze systemen erg gevoelig. Dat verklaart ook waarom:

  • je met je ogen voortdurend aan het speuren bent of het veilig is
  • de oren gevoelig zijn in het opvangen van mogelijke signalen van gevaar
  • je vaak een vlakke gezichtsuitdrukking hebt
  • jij je klein maakt of juist opblaast
  • de prosodie van je stem vlak en monotoon klinkt
  • je ademhaling al snel ontregeld raakt
  • de hartritmevariatie snel kan veranderen
  • je uit contact gaat (dissociatie)
  • je vaak kampt met weinig energie
  • er gevoeligheid is voor angst of depressieve klachten

Vroegkinderlijke traumatisering is:

  • veel stress van moeder tijdens de zwangerschap
  • ongewenst zijn
  • bevruchting heeft plaatsgevonden onder invloed van middelen
  • geboorte verliep complex
  • onveilige situatie thuis
  • emotionele verwaarlozing
  • onveilige hechting
  • opgegroeid bij niet biologische ouder(s)
  • overlijden ouder(s)
  • scheiding ouders
  • miskramen
  • overlijden van een kind binnen het gezin
  • fysiek of seksueel overschrijdend gedrag ouder(s), broer of zus
  • middelen gebruik in het gezin
  • opgegroeid bij ouder(s) die zijn getraumatiseerd.

Vroegkinderlijk trauma zorgt op latere leeftijd voor psychische klachten. Daarnaast zijn er vaak ook lichamelijke klachten. Bijvoorbeeld allergieën, darmklachten, hartklachten, kanker, reumatische aandoeningen etc.

De basisbehoeften

Als kind zijn er 5 biologische basisbehoeften. Deze zijn belangrijk voor je lichamelijk en emotioneel welzijn. Worden deze niet niet goed vervuld dan komt je zelfregulatie, zelfbesef en eigenwaarde in gevaar.

De basisbehoeften zijn:

  • verbinding – geen verbinding met je lichamelijk en emotionele zelf. Moeite met het aangaan van relaties
  • afstemming – niet goed weten wat je nodig hebt. Gevoel dat je iets niet verdient waardoor jouw behoeften niet worden vervuld
  • vertrouwen – het gevoel dat je op niemand kunt vertrouwen behalve op je zelf. Het gevoel altijd controle te moeten hebben
  • autonomie – het gevoel overbelast te zijn en onder druk te worden gezet. Moeite met het aangeven van grenzen en nee zeggen
  • liefde, intimiteit en seksualiteit – moeite met de integratie van hart en seksualiteit. Eigenwaarde is veelal gebaseerd op uiterlijk en prestatie

Onvolwassen emotionele ouders

Wanneer ouders emotioneel gezien niet beschikbaar zijn dan zorgt dit veelal voor leegte en eenzaamheid in je. Er ontstaat daardoor niet het gevoel dat je gezien wordt. Een gevolg daarvan is dat jij je veelal alleen en eenzaam voelt.

Er is je iets ontnomen. En dat is een gezonde juiste afstemming tussen jou en je ouder(s). In de praktijk betekent dit dat in een huidige relatie je bijvoorbeeld moeite hebt met:

  • het uiten van je gevoelens
  • aangeven wat je nodig hebt
  • moeite het vormgeven van je behoeften en verlangens
  • de ander komt altijd op de ‘eerste’  plaats
  • gebrek aan zelfvertrouwen

Meer informatie vindt je op de pagina emotionele verwaarlozing is vroegkinderlijk trauma

De prenatale periode

gezonde symbiose ter voorkoming vroegkinderlijke traumatiseringEen zeer belangrijke, maar ook onderschatte, levensfase is deze. De periode vanaf de conceptie tot de geboorte. In mijn werk kom ik met regelmaat tegen dat er blokkades zijn ontstaan in deze periode. Immers je bent nog zo kwetsbaar. Volkomen afhankelijk in hoe je moeder leeft en daardoor voor jou zorgt!

Dat verloopt niet altijd even goed wanneer er relatieproblemen zijn. Of dat de moeder middelen gebruikt of veel stress ervaart. Bijvoorbeeld in de afweging wel/geen abortus.

Tessa Hogenboom, hoogleraar vroege ontwikkeling, stelt dat de eerste duizend dagen ontzettend belangrijk zijn.

In de eerste drie maanden van de zwangerschap worden alle organen gevormd. Het hart is bijvoorbeeld na acht weken compleet aangelegd. Dan komen er nagenoeg geen hartspiercellen meer bij.”

In de volgende drie maanden groeien de organen hard. De filtereenheden van de nieren worden bijvoorbeeld in deze periode aangelegd. Mensen die in dit trimester ondervoed zijn geweest, krijgen later vaak long- of nieraandoeningen.

In het derde trimester rijpen veel organen nog verder, zoals de alvleesklier – die de suikerhuishouding regelt –, de longen en de hersenen. Baby’s die te vroeg geboren worden spenderen die periode in de couveuse. Zij lopen risico op long- en darmproblemen. Deze baby’s hebben al vroeg veel stress: ze hebben pijn, ze worden geopereerd of beademd. Onderzoek wijst uit dat dit de hersenontwikkeling vertraagt, of zelfs hersenschade oplevert: 30 tot 50 procent van deze kinderen heeft later een ontwikkelingsstoornis zoals ADHD of autisme, of leer- en gedragsproblemen.

(bron: NRC 20/08/2021): de eerste duizend dagen beïnvloedden het gehele leven)

Vroegkinderlijk trauma in de mentale ontwikkeling van het kind

Kinderen die op zeer jonge leeftijd zijn getraumatiseerd ervaren daardoor vaak verschillende klachten. Dit komt o.a. doordat het brein, veelal de rechter zijde, schade heeft opgelopen. Daardoor verloopt de regulatie in het brein beduidend anders dan bij kinderen waar geen traumatisering heeft plaatsgevonden.  Daardoor ontstaan in de ontwikkeling van het kind vaak onderstaande mentale klachten:

    • zich angstig voelen
    • moeite om zich te verbinden met de ander
    • leerproblemen
    • hyperactiviteit
    • concentratieproblemen
    • moeite om zichzelf te kunnen reguleren (direct overspoeld en de weg kwijt zijn)
    • moeite met het sociaal functioneren

Die klachten werken door in je gedrag. Helaas wordt je dan niet altijd goed begrepen. Beter gezegd mist er de juiste afstemming. Dat is thuis het geval maar ook op school. Waardoor de bestaande klachten kunnen worden versterkt. Wat weer doorwerkt in je gedrag. Het gevolg kan zijn dat je dan wordt doorverwezen naar een orthopedagoog of een gezondheidsspecialist waardoor behandeling zich richt op de symptomen.

Echter is de oorzaak compleet ergens anders is ontstaan. We zien dit zo vaak voorbijkomen. Dat jonge kinderen begrijpelijk gedrag vertonen waardoor ze alleen maar zeggen: zie toch eens wat er met mij aan de hand is. Luister naar wat mij is overkomen.

Onvoldoende liefde

Daarnaast en niet minder belangrijk is er de liefde. Wanneer je moeder onvoldoende liefde voor haar zelf voelt dan kan ze dit ook niet uitdragen naar jou. Vaak komt dit doordat ze zelf getraumatiseerd is of dat ze bijvoorbeeld depressief is (post natale depressie). Bevindt ze zich in een omgeving wat niet veilig voor haar is dan voel jij dit ook.

Bij de echo van een foetus van 16 weken wordt duidelijk dat er nog geen denkbrein (cortex) is. Wel echter zijn twee andere hersenonderdelen al aanwezig. Namelijk het gevoelscentrum (lymbisch systeem) en het reptielenbrein (aansturing lichaamsfuncties). Dit is ook een reden waarom vroegkinderlijk trauma lichamelijk dient te worden behandeld. Er waren nog geen woorden!

Deze twee hersenonderdelen bepalen of jij je:

        • veilig voelt
        • op je gemak voelt.

Een gezonde basis voor stressregulatie (neuroceptie) ontstaat dus al in de prenatale periode. Een baby ‘leest’ als het ware zijn moeder. Het ziet de gelaatsuitdrukkingen en hoort haar stem. Wanneer de baby daarop geen reactie krijgt dan trekt het zich terug. Het voelt dat er iets mis haar of hem is. Wat leidt tot het gevoel van:

      • ik deug niet
      • er is iets mis met mij

Carl Gustav Jung heeft dit een ‘zielvretende energie’ genoemd. Waardoor je niet meer echt in je lijf leeft. Je bent het contact met je ware zelf kwijt geraakt. Op latere leeftijd identificeer jij je met overlevingspatronen. Je bent dan niet meer in het NU. Er is sprake van een toxische schaamte.

contact met gerda van bruggen en meindert telkamp in appingedam en winschoten

    Wil jij van je klacht af?

    Kies dan voor onze unieke aanpak.
    Vul je telefoonnummer en mailadres in. Wij nemen dan zo spoedig mogelijk contact met je op!


    Of neem contact met ons op

    locatie Appingedam: 0596 – 68 10 52
    locatie Winschoten: 0597 – 72 68 06

    Symbiose trauma

    Gezonde symbiose

    Een gezonde symbiose is dat je moeder zich helemaal op je kan en weet af te stemmen. Ze is er voor je en biedt je liefde. Er is emotionele en zorgvuldige betrokkenheid. Je mag zijn wie je bent. Daardoor kun jij als kind je veilig hechten.

    Ongezonde symbiose

    Kan ze jou dit niet bieden. Dan ontstaat er een ongezonde symbiose. Dat wil zeggen: onvoldoende afstemming van je moeder naar jou als kind. Dit komt omdat zij emotioneel gezien de verbinding niet aan kan door haar eigen opgelopen wonden. Dan rest je als kind:

    • aanpassing
    • zelf opgave

    Echter kan de reactie van de moeder ook leiden tot dominantie. Ze gaat je daardoor overheersen of onderdrukken. Daardoor krijg je niet de ruimte als kind om je te ontwikkelen. Er is sprake van een zekere mate van verstikking. De onderliggende reden daartoe is vaak, dat jij haar emotionele kinderlijke behoeften dient te voorzien. Je dient er voor haar te zijn. Je bent mijn meisje of jongetje! Ik heb je nodig.

    Ongewenst, dreiging en haat

    Was je als kind ongewenst dan trek jij je terug. Overleven dient zich dan aan. Daardoor worden overlevingsdelen ontwikkelt.

    Been je als kind opgegroeid in een omgeving waarin voortdurend dreiging was van lichamelijke of emotionele mishandeling? Dan kun je niet vluchten en ook niet terugvechten.  De enige optie is dan overleven. Daardoor ontstaan wederom overlevingsdelen. Daaronder bevindt zich vaak een onderdrukking van gevoelens zoals woede of boosheid. Rugklachten op latere leeftijd zijn daarvan vaak een gevolg.

    Kinderen die worden gehaat leren zichzelf te haten. Ben je als kind het slachtoffer van  mishandeling? Dan sta je voor de opgave om dit te doorstaan en de eigen woede te beheersen. Lees in dit verband onderdrukking. Vaak ontstaan daardoor problemen met depressiviteit of chronische vermoeidheid.

    Verwaarlozing

    Ben je als kind emotioneel verwaarloosd? Daardoor ontstaat afwezigheid van basis behoeften, zoals:

    • onvoldoende intimiteit
    • afstemming
    • voeding
    • gehechtheid
    • aanraking wordt dan ervaren als een diepgaande doch ondefinieerbare dreiging.

    Op latere leeftijd ervaar je daardoor vaak problemen met een gezonde autonomie. Je cijfert jezelf weg in relaties en gaat je aanpassen. Vaak is dan de ander een surrogaat ouder voor je. Hij of zij dient je emotionele kinderlijke behoeftes te voorzien. Echter dit heeft niets te maken met autonomie.

    Vaak ook zijn er problemen in het vormgeven van de intimiteit. Daarnaast om je gevoelens en behoeften te uiten. En om gezonde heldere grenzen aan te kunnen geven.

    personapraktijk.nl/microtraumata door vroegkinderlijktrauma/angstig jong kind

    Vroegkinderlijk trauma in de ontwikkeling van het kind

    Kinderen die op zeer jonge leeftijd zijn getraumatiseerd ervaren verschillende klachten. Dit komt o.a. doordat het brein, veelal de rechter zijde, schade heeft opgelopen. Daardoor verloopt de regulatie in het brein beduidend anders dan bij kinderen waar geen traumatisering heeft plaatsgevonden.  Daardoor ontstaan in de ontwikkeling van het kind vaak onderstaande klachten:

    • zich angstig voelen
    • moeite om zich te verbinden met de ander (terugtrekken/isolement)
    • leerproblemen
    • hyperactiviteit
    • concentratieproblemen
    • moeite om zichzelf te kunnen reguleren (direct overspoeld en de weg kwijt zijn)
    • moeite met het sociaal functioneren
    • eczeem
    • klachten in de darmen
    • gevoelig zijn voor verkoudheid/griep/infecties
    • ontstekingen in het lichaam

    Die klachten werken door in je gedrag. Helaas wordt je dan niet altijd goed begrepen. Beter gezegd mist er de juiste afstemming. Dat is thuis het geval maar ook op school. Waardoor de bestaande klachten kunnen worden versterkt. Wat weer doorwerkt in je gedrag. Het gevolg kan zijn dat je dan wordt doorverwezen naar een orthopedagoog, waardoor behandeling zich gaat richten op de symptomen.

    En dat is het gedrag. Terwijl de oorzaak compleet ergens anders is ontstaan. We zien dit zo vaak voorbijkomen. Dat jonge kinderen begrijpelijk gedrag vertonen waardoor ze alleen maar zeggen: zie toch eens wat er met mij aan de hand is. Luister naar wat mij is overkomen. Echter veelal richt zich de aandacht op het gedrag en wordt medicatie ingezet.

    De gevolgen van vroegkinderlijke traumatisering op volwassen leeftijd

    Trauma is overleven. Je kon ook niet anders. De pijn die je hebt ervaren is verdrongen. Daardoor ontstaat er een fragmentatie in het zelf.  De pijn wordt ingekapseld. Een overlevingsdeel houdt de wacht.

    Om te overleven ga jij pleasen. Of je trekt je terug of komt in verzet. Er is dus een voortdurend ervaren in hoe je het beste kunt overleven. Daardoor heb je strategieën ontwikkelt die jou onbewust aansturen. En die pas je nog immer onbewust toe wanneer je wordt getriggerd. Dat is de erfenis van het trauma.

    Signalen die duiden op sterke overlevingsmechanismen zijn:

    Lichamelijke klachten

    • Diabetes 2
    • Gewrichtspijn
    • Hoofdpijn
    • Hypertensie
    • Ernstige vermoeidheidsklachten
    • Nek- en schouderklachten
    • Maag- en Darmklachten
    • Ongezond ademen
    • Rugpijn
    • Onverklaarbare lichamelijke klachten
    • Onrustig slapen (terugkerende dromen)

    Psychische klachten

    • Stemmingswisselingen
    • Concentratie problemen
    • Hard voor jezelf. Nooit ziek.
    • Hoge eisen stellen aan jezelf
    • Moeite met intimiteit en/of seksualiteit
    • Grote behoefte aan erkenning en waardering
    • Je snel in de steek gelaten voelen
    • Erg alert zijn en schrikkerig
    • Je voortdurend aanpassen
    • je eigen gevoelens en behoeften niet uiten
    • moeite met mentaliseren
    • Controle willen hebben
    • Wie je bent en wat je wilt? Je weet het niet
    • Vermijden van ruzies en conflicten
    • Voortdurende relationele problemen en aansturen daarop
    • Kiezen of een besluit nemen is lastig
    • Het voelt alsof je uit je lichaam bent
    • Grenzen stellen is lastig
    • Contact met lichaam is vaak minimaal

    Herstel van vroegkinderlijke traumatisering

    De behandeling voor vroegkinderlijk trauma is voornamelijk lichaamsgericht. Dit omdat de innerlijke wonden voornamelijk in het lichaam liggen ‘opgeslagen’. Met name het buikgebied, de rug en het borstsegment zijn daarin vaak gevoelig. Echter ook het hoofd spreekt. En dit doet zich voornamelijk voor in overmatige hersenactiviteit. Dit noemen we arousal. De activiteit van het autonome en centrale zenuwstelsel

    Daarnaast is psycho educatie ontzettend belangrijk. Zodat je begrijpt wat jou is overkomen. En hoe dit zich nog immer vertaalt naar ervaringen in het hier en nu.

    De behandeling richt zich enerzijds op verwerking. Anderzijds hoe je in het hier en nu kunt omgaan met heftige gevoelens, gedachten en emoties. Waarin het doel is dat er weer rust en vreugde ontstaat in je leven. Zodat je kunt zien wie je wilt zijn.

    Werkvormen

    Voor behandeling van vroegkinderlijk trauma maken we gebruik van onderstaande werkvormen:

    EMDR therapie

    Focusssen

    Identiteitsgerichte psycho (trauma) therapie

    Lichaamsgerichte therapie

    Sensitieve mindfulness

    Sensorimotorische psychotherapie

    Het ACE onderzoek

    Alle ingrijpende jeugdervaringen – van verlies en scheiding tot misbruik en verwaarlozing – kunnen een blijvend effect hebben op de gezondheid. Deze ervaringen kunnen veranderingen veroorzaken in ons biologische systeem, onze reactie op stress en onze vatbaarheid voor ziekte. En dat is niet iets wat alleen in oorlogsgebieden of extreme armoede gebeurt. Twee op de drie mensen hebben minstens één zo’n ervaring opgedaan.

    In Amerika is tussen 1995 en 1998 een grootschalig onderzoek gedaan onder ca. 17.500 volwassenen uit de middenklasse. Er werd onderzocht of in de jeugd sprake was van traumatische ervaringen:

    • Psychische geweld
    • Fysiek geweld
    • Seksueel geweld, misbruik
    • Emotionele verwaarlozing
    • Fysieke verwaarlozing
    • Getuige zijn van geweld naar moeder
    • Verslaafdheid binnen het gezin
    • Psychische ziekte binnen het gezin
    • Relatiebreuk ouders
    • Gezinslid veroordeelt

    Dit onderzoek heeft de naam ACE (adverse childhood experiences) gekregen. Hoe ingrijpende jeugdervaringen op latere leeftijd leiden tot gezondheidsproblemen. De resultaten van dit onderzoek lieten zien dat maar liefst 1 op de 3 mensen iets hadden meegemaakt uit bovenstaande lijst. Dus 1 op de 3 mensen is getraumatiseerd.

    Uit genoemd onderzoek is gebleken dat vele geestelijke en lichamelijke klachten op latere leeftijd  kunnen worden veroorzaakt door vroegkinderlijk trauma. Thans staan de resultaten van dit onderzoek weer volop in de belangstelling. Bij uitgeverij Mens is een vertaling ontvangen van het boek Dr. Nadine Burke, ingrijpende jeugdervaringen en gezondheidsproblemen.

    Recentelijk, in de zomer van 2019, zijn de onderzoeksresultaten bekend gemaakt naar aanleiding van kritiek op de jeugdzorg. Er zijn in ons land vele kinderen destijds getraumatiseerd. Deze jonge kinderen, die inmiddels wellicht zelf ouder zijn, hebben deze traumata onbewust weer doorgegeven aan hun kinderen.