In ontmoetingen met mensen kun je soms worden ontroerd. Zoals de ontmoeting met een jonge jongen, die tegen mij zei dat hij de aarde als een onveilige plek beschouwde.

En dan zit je als hulpverlener even met de kiezen op elkaar. Er komen even geen woorden. Doch is er ontroering. Het heeft me diep en diep geraakt.

Vroeger en NU

Terugkijkend op mijn eigen jonge leven dacht ik daar zeker niet over na. Er was ook weinig aanleiding toe. Al waren er natuurlijk ook ongeregeldheden en waren er oorlogen. Het was ook allemaal te overzien. Je ging naar school. Ontmoette vrienden. Bezocht de bibliotheek, verenigingen en het dorpsleven was overzichtelijk. En de invloed van de massamedia was nagenoeg niet aanwezig.

Het lijkt mij in de tijd waarin de jeugd nu opgroeit niet bepaald eenvoudig om te leven. Dit losstaand van de corona problematiek. Veel huwelijken stranden waarin de kinderen niet altijd even goed worden begrepen.

Gebeurt er iets in de wereld? Binnen enkele seconden kun je er weet van hebben. De journaals. Allen zijn ze voornamelijk gestoeld op het brengen van niet bepaald fijn nieuws.

Maar ook de samenleving is erg verandert. Het politieke klimaat is ‘ziek’ en hoe mensen met elkaar omgaan via social media?  Het verdient allemaal geen schoonheidsprijs.

Af en toe zit ik soms met ‘rode oortjes’ te luisteren naar wat jeugdigen mij toe vertrouwen. En dan word ik verdrietig en kan ik mij ontzettend goed verplaatsen in dat wat wordt gezegd.

Dat de aarde een onveilige plek is? Ja. Dat is het. Ik kan het alleen maar beamen. Zo ook een collega van mij die in een YouTube uitzending dit ontroerend wist te verwoorden.

Het uiten van gevoelens en emoties is lastig

Ik ben met die jongeman gaan praten. Over zijn gevoelens en emoties. En toen schrok ik wederom. Want het delen van die gevoelens en emoties dan is ontzettend lastig voor hem. En daarin staat hij niet alleen. Want ik zie dit meer en meer gebeuren.

En dan word ik ook een beetje boos. Want hoe komt het dat dit gebeurt? Waar loopt het spaak? Is er dan onvoldoende aandacht hiervoor? De tijd om echt te luisteren wat er in het kind omgaat en daarop te anticiperen?

Eerder deze week sprak ik met een moeder. Zij gaf aan dat er een ernstige verharding plaats vond in de jeugd. Dat ze zich daarover zorgen maakte. Dat veel kinderen moeite hebben met het uiten van hun emoties en gevoelens.

Waar gaat het dan fout? Terugkijkend op mijn eigen leven was er wel degelijk aandacht voor wat ik voelde. Niet dat er altijd adequaat mee werd omgegaan, doch de tijd en aandacht was er zeker.

Leven we dan te gehaast? Gaan we op een niet gezonde wijze om met onze waarden. Zijn deze verschoven? Leven we met zijn allen te oppervlakkig? Kortom maken we nog wel echt contact. Hoe gaan we om met grenzen en hoe bewaken we deze?

Wanneer ik kijk wat er in de politiek gebeurt dan schrik ik. Hoe politici, die toch een voorbeeldfunctie hebben, omgaan met de medemens. De jeugd kijkt daarna. Dus wat is normaal?

Is het normaal dat wanneer ik als Meindert jongeren aanspreek op hun gedrag buiten ik allerlei verwensingen naar mij hoofd krijg geslingerd? Of dat er een middelvinger wordt opgestoken? En dan heb ik het over jongeren in de leeftijd tussen de 6 en 10 jaar.

Dat de aarde niet veilig is daarin schuilt voor mij zeker een waarheid. Ik vind het erg om dit te moeten horen van jongeren die nog aan het begin staan van hun reis. Want eigenlijk zou dit er helemaal niet moeten zijn.  De onschuld heeft plaats gemaakt voor een ‘harde’ realiteit.

Wordt het niet tijd dat we dit met elkaar gaan veranderen? Dat het moet stoppen? Dat we elkaar op een fatsoenlijke wijze aanspreken en verantwoording nemen voor wat we niet goed hebben gedaan en de consequenties daarvan aanvaarden?

Want gaat het in dat laatste niet al mis? Het ontkennen en verdraaien van feiten, zoals dit in de politiek gebeurt, getuigt absoluut niet van moreel handelen. Het is absoluut geen voorbeeld waardoor men respect en vertrouwen krijgt van wat een gezond middelpunt van de samenleving dient te zijn.

De uitnodiging aan jou

Hoe kun jij die dit leest de aarde veiliger maken? Welke contributie kun jij eraan geven? Achteroverleunen is geen optie. Daadkracht tonen zeker.

Ben je leerkracht? Maak er een mooie module van. Ben je ouder? Maak tijd vrij voor je kinderen. Ben je grootouder? Spreek vanuit je eigen wijsheid naar je kleinkind(eren). Kortom luister naar ze in wat erin ze omgaat. Maak contact en luister.

Vanuit mijn kunnen bied ik me aan om gastcolleges te geven binnen het onderwijs. Dat is onder andere mijn bijdrage. Naast mijn werk als therapeut om dat wat in het kind leeft een podium te bieden en bespreekbaar te maken.

 

Meindert Telkamp is werkzaam als therapeut binnen Persona te Appingedam en Winschoten.

Call Now Button