was successfully added to your cart.

Winkelmand

De dans van het kind

By 18 september 2019 lichaamsgerichte therapie

Het mooie van onderweg zijn is ontmoeten (lees ervaren). Zo waren we onlangs in een plaats waar een festival werd georganiseerd. Het ritme en de klankkleur van de muziek brachten het meisje in beweging. Ze keek de omstanders aan en begon te bewegen. Te dansen. Zij en de muziek werden 1.

De omstanders wisten duidelijk niet goed hoe ze ermee om moesten gaan. Ze begonnen naar haar te lachen waarop ze nog meer ging bewegen. Enkelen begonnen te klappen. Maar is dit wat ze wilde zeggen? Nodigde ze ons niet uit?  “dans met mij”? We konden de verleiding niet weerstaan en begonnen mee te dansen. De omstanders bleven lachend kijken.

Het kind in ons

Het kind in ons werd door haar aangespoord en uitgenodigd. Kom dans en speel met mij. Velen hebben het contact met het creatieve kind in hun zelf verloren en begrijpen een dergelijke uitnodiging niet. Je bent het verloren omdat je uit dat spontane bent geraakt. Vaak al op jonge leeftijd. Kijk maar eens hoe nu onderwijs wordt geboden. Waar is het creatieve gebleven? Al op zeer jonge leeftijd moeten we ons bewijzen. Toetsen maken wanneer je eigenlijk je rechter hemisfeer dient te ontwikkelen. Het gevolg is dat we meer en meer gaan leven vanuit denkprocessen: gedachten en overtuigingen. Kortom de linker hemisfeer is obsessief geworden. Leermethoden zorgen juist voor die ontwikkeling. Maar gaat het niet om de ontwikkeling van het kind? En is juist het creatieve daarin niet erg belangrijk?

Kijk om je heen. Waar zie je nog kinderen hutten bouwen, slootje springen, spontaan zien dansen of zingen. Al op jonge leeftijd zie ik ze gebogen over een blauw oplichtend scherm, zoekend naar pokemon of andere zaken.

Dat meisje die we hebben ontmoet bevond zich gelukkig nog helemaal in het ‘paradijs’. Ze trok zich helemaal niets aan in wat een ander er mogelijk van vond. Ze was 1 met de muziek en helemaal zichzelf.  En haar moeder?  Die genoot er zichtbaar van.

Wanneer je dit zo leest wat zou jij dan hebben gedaan?  Zou je net als wij mee hebben gedanst? Of gaan dan onbewuste leefregels je gedrag regisseren. Wanneer ik met mensen samenwerk in lichaamsgerichte therapie  dan zie ik hoe die disbalans zich uitdrukt. Vaak is er weinig contact met het lichaam. De levendigheid heeft het lichaam verlaten. De ademhaling bevindt zich te hoof en is oppervlakkig. Lichamelijke klachten zoals nek-en schouderklachten, rugpijn, darmklachten, hernia  hebben hun intrede gedaan. Kortom een bron van spanningen en vertrek van de vitaliteit.

Maar juist die levendigheid, dat speelse, het doorzien van die leefregels en overtuigingen, het afrekenen ermee zorgt voor flexibiliteit en juist die vitaliteit.  Lichaamsgerichte therapie is een mooie werkvorm om dat te herstellen. Daarnaast brengt het je juist in contact met dat wat het belemmert.

Overtuigingen en leefregels

Overtuigingen en leefregels sturen ons voortdurend onbewust aan. Ik heb er al vaker over geschreven. We leven slechts voor een klein gedeelte bewust. Maar voor liefst 95% worden we vanuit het onbewuste, waarin de overtuigingen en leefregels wonen, aangestuurd.

Het leven op aarde is zoiets vertrouwd dat we er niet eens meer bij stilstaan. Je slaapt, wordt wakker en gaat dat doen wat je gaat doen.

Wanneer ons iets overkomt dan is er de ‘wake up’ call. Maar begrijp je de boodschap dan wel? Wordt het je duidelijk waarom deze call zich aandient?

We leven vanuit gewoontepatronen (lees vanuit sleuren). Kijk maar eens naar je leven. Herhaal je niet iedere dag precies hetzelfde ritueel als de dagen ervoor?  Je staat op, kijkt naar de wekker en vervolgt vervolgens jouw ritueel. Dag in dag uit.

Maar zie je wel dat iedere dag nieuw is? Dat er geen moment hetzelfde is. Dat er elke dag wel weer iets nieuws valt te ontdekken?

Lana, onze kat, ligt naast me op de vloer nu ik dit schrijf. Vaak ligt ze op de stoel, waarop ik zit, doch dat kan nu even niet. Leuk vond ze dat klaarblijkelijk niet, want ze sprong tegen de stoel op. Ik heb een ander stoel gepakt waarop ik ben gaan zitten. Even later sprong ze op de stoel . Mooi nietwaar. Over gewoonte gesproken.

Ik, Meindert, verwonder me iedere dag weer, in dat wat ik mag ervaren. Voor mij is iedere dag weer nieuw, waarin zich dat aandient wat mijn zintuigen ontvangen waarna de hersenen het omzetten in beelden, geuren, kleuren, gedachten, gevoelens en andere lichamelijke sensaties.

Ik ben dan ook altijd verwondert in dat wat ik ervaar. Maar om echt te ervaren moet je wel wakker zijn. Het wakker worden is op zich al een mooie zin. Want ben je eigenlijk wel wakker?  En wat is wakker zijn?

Cognitieve dissonantie

Volgens mij, maar ik kan niet alles weten, is wakker zijn dat je de dingen ziet zoals ze zijn. Maar zien we eigenlijk wel wat we zien? Of willen we juist zien wat we willen zien. Met alle gevolgen van dien.

In de psychologie hebben we daar een mooi begrip voor: cognitieve dissonantie. Dat is de onaangename spanning die iemand ervaart bij tegenstrijdige overtuigingen, ideeën of opvattingen of bij handelen in strijd met de eigen overtuiging.

Nou en dat gebeurt ontzettend veel. Het zorgt ervoor dat we niet zien wat we zien. Dat we horen wat we willen horen. Immers de onderliggende overtuigingen en opvattingen dienen altijd weer bevestigd te worden.

En zo leven we ons leven niet vrij maar vanachter een onzichtbare tralies. Dan is er niet de spontane actie om samen met het meisje te dansen. Want het spontane heeft plaatsgemaakt voor overtuigingen, opvattingen en leefregels. De dynamiek in het zelf is statisch geworden.

De tip van Meindert. Dans het leven zoals het meisje. Verwonder je iedere dag weer in wat je ziet. Maar vraag je daarbij bovenstaande steeds af.

Een bekend gezegde vanuit het boeddhisme is, ‘wanneer je een roos ziet en deze roos noemt dan zie je de roos niet meer’.

Maar gaat dit niet voor alles op?  Zijn je opvattingen, en overtuigingen, niet de regisseur? Zie je dan wel wat er is te zien of is er juist wat je wilt zien? Lichaamsgerichte therapie ondersteunt je om helder te zien. Het brengt je op een speelse wijze in contact met je zelf. Waarin je af gaat rekenen met datgene wat er voor zorgt dat je niet meer bij dat spontane komt, niet helder ziet, denkt en voelt.

Leave a Reply