Helemaal gedesoriënteerd meldde ze zich aan. ‘Ik ben werkelijk helemaal mezelf en de weg kwijt’, zei ze met tranen in de ogen. ‘Ik heb iemand nodig om me zelf weer terug te vinden’.

Ineens kwam door dreiging van een virus haar druk bestaan tot stilstand. ‘Ik weet me werkelijk geen raad’ gaf ze aan. ‘Mijn gehele structuur is ineens compleet anders geworden. Werkelijk als een kip zonder kop geef ik mijn dagen vorm. Ik put mezelf daardoor helemaal uit. Ik ben een en al stress. 

Een gekleurde agenda

Haar agenda, eens overvol met allerlei zakelijke en privé afspraken, werd wit. Voor mij als hulpverlener werd duidelijk dat zij voor de taak stond haar evenwicht te hervinden.

‘Neem je agenda eens mee’ vroeg ik. Tijdens de tweede sessie kwam ze met haar tablet. Toen ik haar vroeg om een willekeurige week voor de crisis te openen zag ik vele kleurtjes.

Iedere kleur had een functie vertelde ze. Rood was zakelijk. Blauw was privé en groen waren de afspraken rondom haar opleiding. ‘En waar is wit’? vroeg ik. Verbaasd keek ze me aan en zei dat wit in haar agenda nagenoeg niet voorkwam. Want tijd was kostbaar. Ook waren de weekenden gevuld met afspraken in de kleuren blauw en groen.

‘Dus’, zei ik, ‘komt deze crisis als een ware redding’. ‘Een redding?’, vroeg ze en keek me verbaasd aan. ‘Het is een ramp’, vertelde ze met een heftige lading in haar stem.

‘Hoe moet ik in hemelsnaam alles weer vormgeven’, zei ze. ‘Hoe krijgen al die afspraken weer een plaats in de tijd’.

‘Tja’, zei ik. ‘Dat is niet wat jij kunt weten. Maar vast en zeker komt er wel weer een oplossing’.

Het werd mij al snel duidelijk dat ze hier weinig mee kon. Deze vrouw was een en al controle. En zonder die controle raakte ze het overzicht geheel kwijt.

Een nieuwe start met de ogen dicht

‘Ga eens staan’ vroeg ik aan haar. ‘Doe je ogen eens dicht en wandel eens op je gevoel door de ruimte’. ‘Maar’ stamelde ze’ dan loop ik de kans overal tegen aan te lopen’. “Nou’ gaf ik aan, ‘dat doe je nu toch al nietwaar’.

En zo begon voor haar een nieuwe start. Stapje voor stapje contact maken om zich vervolgens te verplaatsen door de ruimte met de ogen dicht. Leren te vertrouwen op haar eigen lichaam.

Voor mensen die in de controle zitten is dit eng. En ook voor haar was dit eerst een lastige opgave. Gaandeweg de tijd leerde ze steeds beter zich te vertrouwen in de stappen die ze zette.

‘Kijk’, zei ik. ‘Deze oefening kent twee doelen. De eerste is om je meer en meer in contact te brengen met jezelf. De tweede is eigenlijk om je te laten ervaren dat tijd eigenlijk geen waarde hecht in wat je doet. Dat dit alleen maar je mind doet.

En zo leerde ze door inzet van lichaamsgerichte therapie vooral te ervaren. Dat wil zeggen lijfelijk contact te maken met haar zelf. Meer te leven vanuit het lichaam dan het hoofd. Ten tweede dat door de oefeningen de tijdservaring wegvalt. Waardoor je tijd compleet anders kunt ervaren.

Geleidelijk aan begon ze meer en meer te leven vanuit het lichaam. Contact te maken met haar hart. Daarnaast hoe ze het leven compleet anders kan vormgeven en ervaren. maar ook om te ervaren dat het tijd en ruimte niet uitmaakt hoe jij het inricht. Echter dat het je eigen mind is die voortdurend aan je trekt. En je daarin gijzelt.

Een nieuwe kleur

Tijdens de laatste sessie liet ze me haar agenda zien. Deze was behoorlijk minder ingekleurd dan voorheen. Er was een nieuwe kleur aan toegevoegd. Boven aan iedere dag kleurde oranje.

Op mijn vraag wat oranje betekende gaf ze aan dat dit stond voor aandacht. Dat ze zich eigenlijk voortdurend bewust dient te zijn in hoe ze haar leven vormgeeft.

Ik kan het alleen maar beamen.

 

Meindert Telkamp

psychosociaal therapeut binnen Persona

Leave a Reply

Call Now Button