Met een bedenkelijk en verdrietig gezicht nam Henk plaats tegenover mij. ‘Ik ervaar geen vreugde en levensgeluk meer in mijn leven’ vertelde hij. ‘Al een poos heb ik het idee dat ik weinig contact meer ervaar met het leven. Alles is en voelt als zwart. Ik voel me ontzettend moe en futloos. Volgens mij ben ik depressief‘.

Samen zijn we een fijn traject ingegaan. Waar tijdens de eerste sessies alweer glinsteringen ontstonden met betrekking tot het leven. En waarin we samen veel hebben gelachen.

‘Het is tijden geleden’ zei hij verbaasd ‘dat ik zo heb gelachen’. ‘Echt…. ik had toch een heel ander idee van psychosociale therapie’

De roos

Direct al vanaf het begin heb ik naar Henk toe aangegeven dat lachen een wezenlijk onderdeel zou gaan vormen van deze bijzondere therapievorm. ‘Een speciale therapievorm’ gaf ik ernstig aan. ‘Een vorm die nog nimmer iemand zo heeft ervaren: Jij bent de eerste’

Of deze vorm wetenschappelijk was onderzocht vroeg hij. ‘Je weet wel – evidence based’ gaf hij ernstig aan. Het was mij duidelijk dat Henk daar veel waarde aan hecht. In zijn baan als controller was statistiek een wezenlijk onderdeel van zijn werk.

‘Kijk’ antwoordde ik. ‘In onze tuin bloeien momenteel de rozen. Ze geuren en kleuren volop.
Een werkelijk genot om naar te kijken. Als je even geduld hebt, dan laat ik je iets zien’. Waarop ik mij begaf naar de keuken en terugkwam met een roos in een vaasje.

‘Zo, kijk eens naar die roos’ zei ik. Duidelijk wist hij zich daar geen raad mee. ‘Tja, wat moet ik zeggen’ en keek me verwonderd aan. ‘Mooi, rood, bijzonder vaasje”. ‘Nee, nee’, zei ik. ‘Alleen maar kijken en geen commentaar. We zijn dan samen enkele minuten stil waarop we alleen maar naar de roos kijken’.

‘En’, vroeg ik. ‘Hoe heb je dit ervaren’. ‘Tja’, stamelde hij. ‘Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hierop moet zeggen. Nogmaals, bijzonder zo die roos. Die vorm, kleur en geur. Dat is denk ik wel alles’.

Toen vroeg ik aan hem of die roos zich ‘evidence based’ zou voelen. ‘Wat ik daarmee bedoelde vroeg hij. Nou of die roos zich bewust is van het feit dat hij een roos is die wetenschappelijk gezien, na ontzettend veel onderzoek, zich een roos mag noemen’.

‘Nou…….. nee’, stamelde hij. ‘Misschien de rozenkweker wel?’ ‘Kijk’, zei ik.’Die roos is nietwaar. Of je haar nou lelijk of ontzettend mooi vindt, of alles wat daartussen zit. Ze trekt zich daar niets van aan. Evidence based of niet’. Ze kan niet meer dan wat ze is. Namelijk zijn zoals ze is.’

Ineens begon hij zo te lachen dat we samen wel een minuut hebben gegierd van het lachen. Of hij een foto mocht maken van de roos. Dat mocht.

‘Deze vorm van therapie’ of hij nou evidence based is of niet’ What the f**ck’. Het werkt gewoon’ zei hij.

Levensgeluk

Samen hebben we er een mooi en vooral fijn traject van weten te maken. Aan het einde van de sessie kwam hij met een mooi boeket rozen aanzetten. Daarin bevond zich een foto van de roos die ik hem had getoond.personapraktijk.nl/blog/de rozentherapie van Henk/ roos in het vaasje

‘Kijk’, zei hij lachend. ‘Een boeket levensgeluk. En ik heb nog eens goed naar die foto gekeken. En toen zag ik iets. Zo mooi en ontroerend’ Of ik dat ook had gezien.

Nieuwsgierig geworden keek ik naar de foto. En toen…………. sprongen de tranen me in de ogen.

 

Meindert Telkamp

psychosociaal therapeut binnen Persona

Leave a Reply

Call Now Button