was successfully added to your cart.

Doodse stilte

By 5 februari 2019 Psychosociale therapie

Doodse stilte gaat over levenloos geboren kinderen. Dit naar aanleiding van een wetswijziging in de basisregistratie personen. Ouders die het als een groot emotioneel gemis ervoeren kunnen nu hun levenloos geboren kind registeren.  Hoe anders zou dit voor mijn ouders geweest zijn vraag ik me af. Ook zij werden helaas daarmee geconfronteerd.

De dood van je kind

angstigIk herinner me het nog goed. We gingen naar het kerkhof. Moeder, vader en ik.  Op het kerkhof aangekomen wist ik niet wat me te wachten stond. Of was het me wel verteld? Eerlijk is eerlijk, ik weet het niet meer. Wat ik nog wel weet dat mijn vader zei, mijn moeder kon het vast niet, hier liggen je zus en broer. Ik staarde naar twee steentjes zonder opschrift. Gesproken werd er niet. Er was slechts een doodse stilte.

Thuis is er ook nimmer gesproken over de dood van een oudere zus en een jongere broer. Doch ervaren heb ik het zeker. Hoe zou het geweest zijn wanneer hun de mogelijkheid zouden hebben gehad om 1 van de kinderen wel te kunnen registreren?  Een oudere zus is geregistreerd omdat ze nog enkele dagen heeft geleefd. Het jongetje wat na mij kwam heeft niet bestaan.

Het overlijden van je kind raakt je tot op je ziel. Ik durf te stellen dat mijn moeder daar nooit meer overheen is gekomen. Mijn vader ontvluchtte zijn gevoelens en was vaak afwezig. Het delen van het verdriet. Het voelen van de rouw. Het een plek geven. Een kaarsje branden. Een naam. Helaas.

Nimmer doch nimmer werd er thuis over gesproken. Doch voelbaar was het des te meer. Een moeder die haar kind heeft verloren ondergaat een waar trauma. Dit verliestrauma weerspiegelt zich immer in de kinderen die er nog komen. Ik heb dit zelf ervaren. Ik maak dit ook mee in mijn werk.  Mijn moeder leefde in haar eigen wereld. Nimmer maar dan ook nimmer is er die o zo belangrijke symbiose ontstaan. Ze kon het niet meer.

Verwerking blijft altijd om aandacht vragen

Ik herinner me haar nog goed. Een vrouw, toen in de zestig, consulteerde mij omdat ze ineens angstig werd. Na het overlijden van haar hoogbejaarde vader, waarmee ze vrede had, ontstonden intense angsten.  Ik begrijp het niet zei ze. Natuurlijk ben ik verdrietig dat hij is heengegaan. Maar ik heb daar vrede mee. Zo’n mooie leeftijd en altijd gezond geweest.

Al snel werd me duidelijk dat er iets in haar was overleden. Toen ik er naar vroeg begon ze te vertellen. Over haar doodgeboren jongen.  In het Gronings zei ze: ‘mien jongkje, ze hebben hom bie mie weghoald’. Na de geboorte had ze hem nimmer meer gezien. Alsof hij niet heeft bestaan. Ik heb haar laten vertellen. Alleen maar laten vertellen. Het verdriet, zo lang opgeslagen, zag het licht.

Hoe zou dit voor mijn ouders geweest zijn.  Hoe zijn hun destijds omgegaan met die lichaampjes? Hebben ze hun kinderen tegen zich aan mogen houden? Mochten ze op elk hun wijze afscheid nemen? Konden ze hun verdriet delen en laten stromen? Ik ben bang van niet. Een antwoord daarop zal ik ook nimmer krijgen. Mijn ouders zijn al geruime tijd overleden.

Doodse stilte. Zo heb ik het thuis ook vaak ervaren in het contact met mijn moeder. Ze leefde in haar eigen kleine wereld doch wat heeft dat lichaam een angst en verdriet met zich mee gedragen. Traumatische ervaringen blijven altijd om aandacht vragen. Ik heb dit zelf in alle heftigheid mogen ervaren. Ergens in de 50 durfde ik opeens niet meer te slapen. De trigger was een cliënt die sprak over de geboorte van hun levenloos kind.  Die avond durfde ik ineens niet meer naar bed.

De ervaring van de dood diende zich in alle heftigheid aan. Eerlijk gezegd was ik me er toen helemaal niet bewust van. Totdat bij een collega het kwartje viel. Het  overlijden van mijn jongere broer, ik was toen bijna 4, vroeg alsnog om verwerking. Dan ineens wordt je ook duidelijk waarom ik als kind altijd vroeg of het licht mocht blijven branden als ik naar bed ging. Waarom de gordijnen altijd een stukje open moesten blijven.

Na de uitwerking, lees verwerking, was er weer stilte. Doch had deze stilte nu een andere betekenis.

Nu is er dan die wetswijziging die veel te lang op zich heeft laten wachten. Je vraagt je af waarom.  Echter vanuit mijn hart ben ik zo ontzettend blij dat jullie nu je kind kunnen laten registeren. Dat zij of hij een naam krijgt waardoor het een bestaan heeft.

 

Meindert Telkamp

Leave a Reply