was successfully added to your cart.

Winkelmand

Ik voel het leven niet

By 20 augustus 2019 lichaamsgerichte therapie

De eerste ontmoeting. Ik zal het nooit meer vergeten. Toen ik de deur opendeed stond daar een man keurig in het pak. Hij was, wie niet, duidelijk nerveus. Ik verzocht hem binnen te komen. Op mijn vraag of hij zijn nette schoenen uit wilde doen vroeg hij of ik dacht dat ze vies waren.  Toen ik aangaf dat dit daar niets mee te maken had doch dat contact met blote voeten meer zorgt voor daadwerkelijk contact keek hij mij vragend aan. Uiteindelijk deed hij zijn schoenen uit en begaf zich in de ruimte.

De uitnodiging van de buik

Toen ik hem uitnodigde om een plekje uit te zoeken vroeg hij of ik dan geen vaste plek had. Na mijn nee ging hij zitten.

Of hij iets wilde drinken? Nee, hij had thuis al koffiegedronken. Toen ik hem vroeg wat hem hier bracht duurde het eventjes voor hij reageerde. Hij wende zijn hoofd af, keek naar buiten, vermeed overduidelijk oogcontact en zei ‘ik voel het leven niet’.

Toen ik hem uitnodigde mij dit te verduidelijken vertelde hij mij zijn levensverhaal. Als klein kind opgegroeid bij een ondernemers gezin. Ze waren goed voor hem geweest. Op mijn vraag wat hij onder goed verstond ‘nou goed te eten en te drinken’ en ik liep in de nieuwste trendy kleding. Al snel werd me duidelijk dat de ouders hem hadden overstelpt met vele materiële zaken. Ook in zijn leven nu was dit het geval. Hij had werkelijk alles. Een mooi huis. Een camper. Een boot en tot voor kort ging hij  2-3 x per jaar op vakantie.

Toen ik vroeg wat hem hier bracht vertelde hij dat hij was gestuurd. Na zijn scheiding had hij iemand ontmoet. Die iemand had hem op de een of andere manier geraakt. Er is iets in mij gebeurd ‘ik kan het niet omschrijven’ en wees naar zijn buik.

Leven vanuit een imago

Hij begon over haar te vertellen. Dat ze op klompen loopt. Ze met haar handen in de aarde zit te wroeten. Dat ze zevenblad en brandnetels uit de tuin plukt en daar soep van maakt. Ze met haar kat communiceert alsof het een mens is. Ze op blote voeten het veld in gaat om bloemen en kruiden te plukken. Deze verwerkt in boeketten en in het eten. Dat het eten wordt bereid vanuit een biologische visie. Dat hij gerechten heeft gegeten waarvan hij het bestaan niet eens wist. Nou en hij had vaak in luxe restaurants gegeten hoor.

Maar met alles wat ik heb heeft ze niets. Op mijn vraag of hij dan iets met haar heeft antwoordt hij met een afwezige blik ‘ja, ze raakt me op de een of andere manier’. Er gebeurt van alles in mijn lichaam maar ik kan er niets mee.

Weet je, had ze gezegd. Al dat wat jij zogenaamd denkt te hebben dat brengt je niets. Je raakt het eventjes aan en even later is het alweer gewoon. Het is een oppervlakkig leven. Je ziet het leven niet. Je ziet niet hoe de planten in de tuin jou uitnodigen om hun schoonheid te ervaren. Je ervaart de insecten niet die zo’n belangrijke rol vervullen in het ecosysteem. De vogels dit zich voeden met de bessen in de tuin. Je hebt er geen weet van. En die mooie luchten?  Zie je ze wel?

Weet je had ze gezegd. Je leeft niet vanuit je kern maar vanuit je bezittingen. Maar is dat het ware leven?

Vanuit de imago naar de kern

En weet je zei hij daar heeft ze mij ongelofelijk in geraakt.  Ze heeft gelijk. Ik kan nergens van genieten. Ik heb alles. Ik zou het moeten kunnen waarderen maar ik voel het niet. Wanneer ik samen met haar op blote voeten loop ‘ik voel het niet’.

Zij heeft mij iets laten voelen maar ik kom er maar niet mee in contact. Het is mijn wens om daarmee in contact te komen.

Samen zijn we een mooi en ontroerend traject ingegaan. Ik heb hem zien veranderen. De mooie schoenen, het mooi gestreken overhemd en de trendy broek. Ze hebben plaats gemaakt voor kleding die nu bij hem passen. Het materiële daarvan heeft hij afstand gedaan.

Tijdens een sessie, ik zal het niet weer vergeten, zei hij ‘ weet je. Ik heb prachtige reizen gemaakt. Maar wanneer ik bij haar zo zit in de tuin. Genietend van de geluiden van de vogels, de geuren en kleuren van de planten, de lucht en van elkaar. Dan is al het andere maar ‘smuk’. Wat ben ik ontzettend dankbaar dat ik haar heb ontmoet en dat zij mij weer in contact heeft gebracht met het ware leven.

Wij hebben ons traject afgesloten met een mooi ritueel. Zittend ergens in de natuur genietend van een heerlijk biologisch drankje. Dat was zijn wens. Als dankbaarheid.

Hij heeft het leven weer kunnen voelen. Dat leven wat alle dagen in je als mens, in al die 50 triljoen cellen, resoneert. Echter voelen we het niet meer omdat we zo van onszelf vervreemd zijn geraakt. We leven vanuit een imago en raken het leven slechts oppervlakkig aan. Dan geniet je niet echt maar overleef je.

Lichaamsgerichte psychotherapie is een mooie werkvorm om in contact te komen met jezelf. Het nodigt je uit om jezelf  te ont-dekken. Om de energie in je lijf te voelen stromen. Om puur contact te maken en je zuiver te kunnen verbinden met de ander.

Leave a Reply