Angstklachten ….. altijd een uitdaging

Angst. Niemand behoeft mij Meindert te vertellen wat angst is. Hoe het voelt. Wat het met je leven doet. Hoe het je leven compleet kan ontwrichten. Niet alleen je leven maar ook hoe ondermijnend het is voor je gezondheid. Bij een collega, die nationale bekendheid geniet inzake voeding, zag ik al iets terugkomen over vroegkinderlijk trauma. Dus ik bedoel maar.

Dit artikel is een persoonlijk verhaal. Om jou als lezer die waarschijnlijk ook kampt met angstgevoelens  duidelijk te maken dat angstklachten vaak niet goed worden begrepen. Dan ontkom ik er niet aan om mijn eigen verhaal over angst, maar ook somberheid, te delen. Over de tig jarenlange klachten en de zoektocht naar bevrijding.

 

Kindertijd…… de mooiste tijd van het leven?

Zelf heb ik dit absoluut niet zo ervaren. Ik kan me echter goed voorstellen dat dit voor velen anders is geweest. Als kind al voelde ik me anders. Ik heb ook het idee dat ik daarin nooit goed ben begrepen. Het liefst zat ik in de schoolklassen naar buiten te kijken. Ik wou de natuur in. Echter je werd gedwongen om stil te zitten wat dwars tegen mijn eigen natuur in ging. Ook thuis had ik het gevoel dat mijn ouders niet het contact met mij hadden wat ik nodig had. Ik was dan ook veel uit huis.

Zo hadden klasgenoten moeite met mij. Immers ik was een bijzonder kind. Daarnaast had ik ook nog eens rood haar. Dus behoef ik daar niet verder over uit te wijden. Mijn moeder was als vrouw voor ons als kinderen niet bereikbaar. Ze leefde in haar eigen wereld. Een echte moederband heb ik daardoor niet gevoeld. Ik dien hierbij een kanttekening te plaatsen. Ik dacht dat ik deze wel had doch in psychotherapie werd de andere kant me pijnlijk duidelijk. Een diepe rouw diende zich aan.

Als kind al was ik erg gevoelig voor stress. Er behoefde maar iets te gebeuren en ik was van slag. En daarin behoorlijk van slag tot paniek aan toe. Kijk ik naar foto’s van mij als kind dan zie ik overduidelijk dat angstige bange jongetje.

Stressgevoeligheid angst en somberheid

Die stressgevoeligheid is naar mijn volste overtuiging al een sterke basis voor de ontwikkeling van latere angstklachten. Immers de stress respons is ontregeld wat alles te maken heeft met een klein anatomisch wondertje in je brein: de amygdala.

Zo is ook in mij die stress respons ontregeld. Ik zet er met klem IN bij omdat dit nog steeds zo is. Zeker ik kan ermee omgaan doch ik heb suppletie nodig van een aminozuur om de stressrespons in balans te houden. Dan spreek ik over een regulatie in het brein met natuur eigen stoffen.

Die ontregeling heeft in mij al plaats gevonden toen ik me nog in de baarmoeder bevond. Is dit een hypothese? Ja en Nee. Enerzijds weten we uit wetenschappelijk onderzoek dat dit het geval is. Anderzijds heb ik dit zelf in een sessie aan den lijve ondervonden. Ik wou niet geboren worden. Uit de verhalen van mijn ouders weet ik dat de bevalling erg complex is geweest.

Doordat die stressrespons ontregeld is ben je sneller vatbaarder voor angstgevoelens. Enerzijds doordat de amygdala voortdurend, daardoor te vaak, alarm slaat. Anderzijds de balans tussen twee aminozuren en de gevoeligheid in de genen. Doordat mijn moeder erg angstig was heeft ze mij onbewust opgezadeld met genen die erg gevoelig zijn. En laat het nou net die genen zijn die wanneer ze getriggerd worden zorgen voor angst.

Die erfenis betreft niet alleen angst. Ook ben ik bekend met somberheid.  Een ernstige depressie heeft me bezocht en er zijn dagen dat ik me intens somber kan voelen.  Is dit erg? Nee. Ik kan met die gevoelens prima omgaan. Die somberheid zag ik ook terug bij mijn eigen moeder. Een voortdurende treurige blik wat ook weer te maken heeft met haar eigen moeder. Het zijn de genen die daarvoor zorgen en bij het minste of geringste worden aangezet. Wetenschappers noemen dit epi-genetica.

Actie geeft reactie. Zo ook in mij. Als kind al erg angstig en bang. Op 19 jarige leeftijd zwaar overspannen. Op mijn 40ste een fikse crisis (depressie) en daartussen vele perioden van angsten, somberheid en paniekgevoelens.

Ik was al in de 50 toen ik ineens niet meer durfde te slapen. Het ontstond na een sessie met iemand. Direct herkende ik een kindsdeel in mij en moest ik hulp zoeken. Een collega van mij heeft me daarin goed weten aan te voelen en te behandelen. De angst kwam niet meer terug. Deze angst was verbonden aan een kindsdeel wat nog erg jong was. Zeer jong.

Het zijn naast de genen en de aminozuren dus ook delen in ons Zelf die voortdurend een beroep doen om te worden begrepen. Echter worden ze vaak niet herkend of begrepen. Gelukkig komt daar meer en meer aandacht voor. Echter is er nog een lange weg te gaan.

Delen blijven voortdurend vragen om aandacht

Als therapeut ben je levenslang in therapie. Alles wat onaf is wordt wel aangeraakt. Zo ook onlangs maar weer eens. Ik heb enkele dagen niet kunnen werken. Is dit erg? Nee. Ook als therapeut heb je een verleden en draag je mede een deel van de bagage van je ouder(s) met je mee.

Meer en meer blijkt uit wetenschappelijk onderzoek hoe we verstrikt kunnen zitten in delen van onze ouder(s). Met name in Duitsland, immers dat land is erg getraumatiseerd, wordt daar veel onderzoek naar verricht. Maar ons land is ook getraumatiseerd. Immers we hebben ook geleden onder oorlogen. Hoe komt het dan dat hier onvoldoende aandacht voor is. Ik hoor het mijn ouders nog zeggen. Die oorlog…..die heeft  onze jeugd ontnomen.

Niet alleen heeft het hun jeugd gevoel ontnomen. Maar daardoor zijn ook hun genen blijvend beïnvloedt. En laten die genen zich nu ook in mij bevinden. Dus wederom is hier sprake van een epigenetische oorzaak.

Ik behoef maar naar een eigen familietak te kijken en zie de angst als een rode draad door de familie stromen. Maar wordt je begrepen? Ik zie dat dit niet voldoende het geval is. Ik heb dit zelf ondervonden toen ik als jong volwassene hulp zocht. Nimmer maar dan ook nimmer is er gekeken naar transgenerationeel overdracht. Nimmer is er gevraagd naar vroegkinderlijk trauma. Een ernstige onvolkomenheid wat ik nu nog steeds zie gebeuren.

De mensen die zich bij mij aanmelden hebben vaak al een lang traject achter de rug. Ze zijn daarin onvoldoende of niet begrepen. Vaak was een eerste stap medicatie. Doch lost het iets op?

De behandeling van angstklachten vraagt om een diepe verbondenheid en aandacht van de behandelaar. Pas dan kan er gericht worden gewerkt. Daarnaast intiem contact met jezelf en gezond contact met je gezinsleden om eenzaamheid en isolatie te voorkomen.

Meer informatie?

Bel me daartoe gerust. Je kunt me persoonlijk bereiken onder mijn mobiel nummer 06-53618415. Ik sta je graag te woord.

Meindert Telkamp

Wil jij ook snel van je angst af?

Vul dan hieronder je telefoonnummer in en je wordt zo snel mogelijk teruggebeld

Of neem contact met ons op

locatie Appingedam: 0596 – 68 10 52
locatie Winschoten: 0597 – 72 68 06

Ben je benieuwd wat wij voor jou kunnen betekenen?

Neem gerust contact met ons op. We staan je graag te woord.